Survivor guilt

کل زندگیمون توی یه مشت «نشد» خلاصه شد.

می‌تونست بشه ولی نشد، می‌تونست کاری کنه، ولی نکرد.

u see i wrote u a letter, it was no use at all.

i never know what to think about i think about u.

its the same damn thing that made my heart surrender and i miss u on a train, i miss u in the morning

do you think i have forgotten?

i dreamed of u, in the dark u spoke to me, from afar what u mean to me, is clear

کاش غمِ همه رفتنی بود.

کاش کسی که نوشته‌هامو پیدا کنه، بفهمه بیشترین چیزی که جا گذاشتم غم بود. هر جایی رو بگردم، هر کتاب و دفتری رو که باز کنم، داخل هر کمد و کیفی که هست، بین کتاب‌ها و کتابخونه‌ی کوچیکم، همه جا نوشته‌هایی از من وجود داره. کسی که بعد از من پیداشون کنه میفهمه سکوتمو چطور لابه‌لای برگه‌ها خفه کردم. عاشقِ تک‌تک این نوشته‌هام، کاش اونی که پیداشون کنه نندازشون دور، کاش ازشون به عنوان چیزی که از من و غمم باقی مونده، یاد کنه. «و به راستی که از من چه می‌ماند؟» این نوشته‌ها واقعا برام باارزشه و فراموش نمی‌کنم چقدر روز و شب‌هایی که هیچ‌کس نبود، اونا بودن و پناهِ یک بی‌پناه شده بودن.

بهترین خواهر دنیا واقعا.

ویدئوی من بعد از پنج روز دانلود شد ولی آقامون هنوز قبر نداره.

وار ۲۰‌۲۲ گفت رویام اینه که با کسی که دوست دارم دنیا رو بگردم، سال ۲۰‌۲۵ با یین کل دنیارو گشت. هنوزم ویدئوهاشونو می‌بینم اینجوریم که مشمشمشممشمسنپشپش.😭😭😭😭💘💘