Faded Memories

بیا باهم کارتون ببینیم و شیرکاکائو بخوریم . بیا باهم بریم جنگل و وانتونز گوش بدیم . بیا باهم شب بزنیم بیرون و بستنی بخوریم . بیا باهم بریم ساحل به آسمون نگا کنیم . بیا باهم پیتزا درست کنیم با پنیر اضافه . بیا باهم از خاطرات بچگی بگیم و بخندیم . بیا باهم زنگ در خونه‌هارو بزنیم و فرار کنیم . بیا باهم به دنیا و لبخند بزنیم و بریم . بیا باهم کیک شکلاتی درست کنیم و بخوریم . بیا باهم بمونیم تا ابد .

تو آبی بپوش، من دریا رو فراموش میکنم. تو قرمز بپوش، من آتیش رو ول میکنم. تو سفید بپوش، من برف رو میندازم کنار. تو مشکی بپوش، من شب رو رها میکنم. تو بنفش بپوش، من رنگِ دیگه‌ای نمیبینم. تو سبز بپوش، من بهار رو ول میکنم. تو زرد بپوش، من خورشید رو فراموش میکنم.

نمیدونم چه حکمتیه تا جدی میگیریش و تعریفشو پیش بقیه میکنی به همه چی گند میزنه.

فکر میکنم دلیل تغییر رفتار ناگهانی آدما اینه که یا به چیزی که ازت میخواستن رسیدن یا مطمئن شدن دیگه نمیرسن.

من بیشترین چیزی که در این مرحله از زندگیم میخوام، اینه که برم از این خونه، از این شهر، از این کشور، از این دنیا.

وقتی حس میکنید یه چیزی درست نیست بهش اعتماد کنید، واقعا نیست.

همه چیو بخشیدم، جز لحظه‌ای که خودمو واسه تو فراموش کردم.

آدم میتونه از دلتنگی یکی به جنون برسه ولی هیچ سراغی ازش نگیره..

:)

هیچ کس خبر نداره تو چقدر زخم خوردی هیچ کس خبر نداره تو چقدر صبر کردی هیچ کس خبر نداره تو چقدر بخشیدی هیچ کس خبر نداره تو چقدر شکستی رک بگم هیچ کس.

به زودی دوباره خوشگل و بامزه خواهم شد، فعلا دارم واسه زندگی میجنگم و بسیار غمگینم.

رهایت نمی‌کردم! مگر زمانی که مرا از قصد گم کردی.

کاش مریم میرزاخانی بودم، باهوش، موفق، معروف و مرده.

از امید متنفرم، از درست می‌شه متنفرم، از آینده متنفرم، حتی کلمات هم برام غرق نفرتن. هیچ چیز جالبی وجود نداره، همه‌چیز غرق نفرته.

من رو هرچی نجات داد، جز آدم‌ها.

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.