مُبـی؛

💆‍♀.

هیچکس نميداند در دل ديگری چی ميگذره،شايد لبخندى كه ميبينی آخرين تلاش او براى فرو نريختن باشد.

دلتنگیِ من برای کساییِ که فقط با مُردن میتونم ببینمشون.

کی می‌دونه چی می‌شه؟ به برنامه‌ات بچسب، حداقل اون به یه جایی می‌رسونتت.

سوزنت گیر نکنه رو آدم‌ها،روی حرف‌ها،روی اتفاقات، فقط رها کن. نیازی نیست دنبال تحلیل هرچیزی باشی.

دلم می سوزد و کاری زِ دستم برنمی آید،نمی آید.

خیلی مختصر ؛ شانس دومی وجود نداره،آدما تغییر نمیکنن.

۸ میلیارد آدم روی زمین هستن. تقریباً هیچ‌کس حتی نمی‌دونه تو وجود داری. اون چند نفری هم که می‌دونن، اون‌قدر درگیر زندگی خودشونن که وقتی برای توجه کردن ندارن. پس آروم باش. هیچ‌کس حواسش بهت نیست.

چی شد که در سکوتم، تصمیم به سکوت گرفتم؟ انگار که تمام رسالتم، محافظت از این سکوته.

احساس می‌کنم کودک درونم رفته یک‌گوشه‌ای جا خورده و داره گریه می‌کنه. صداش رو می‌شنوم اما نمی‌تونم پیداش کنم تا در آغوشش بکشم.

«ما که توقع نداشتیم این دنیا ما را ناز کند یا گرم در آغوش بگیرد؛ فقط توقع بود که آنقدر جگرمان را نسوزاند!»

محمدصالح علاء

چون بیرون سرده برنگرد به خونه‌ای که آتیش گرفته.

امیدوارم خیلی زود بفهمی که مهربون بودن با خودت، برای دووم آوردن از همه‌چی مهم‌تره.

ذره‌ذره‌ی بدنم درده.

به آدمایی که با دوستاشون بلند می‌خندن چپ نگاه می‌کنم در حالی که خیلی خوب می‌دونم اگه منم با دوستم بودم همینقدر بلند می‌خندیدم.

خودم رو در معرض صدها بیماری خودایمنی می‌بینم. همه‌ی این خودداری کردن‌ها قراره تبدیل به اتفاق‌های ترسناکی بشن.

من هنوز اینجام..

اونجا که اون حرف و زدی،یادت میاد؟منو شکستی ولی اشکال نداره، حق داشتی.

کاش کسی پا پیچم می شد، کاش کسی صدایم را در می آورد، کاش کسی دست روی نقاط حساس درونی ام می گذاشت، کاش کسی گریه ام را در می آورد تا خودم را بیرون بریزم.