مُبـی؛

«در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها می بینمش.»

- داستایفسکی

در برابر رابطه‌های جم تیوی شماها من یه شبکه چهار ساده‌ام.

از خودم معذرت می‌خواهم که روزی تمامِ انرژی، زمان و قلبم را صرفِ آدم‌هایی کردم که ارزشش را نداشتند؛ آدم‌هایی که امروز حتی دلم نمی‌خواهد نگاهم به نگاهشان گره بخورد.

عزیزم بامن از برنامه‌ریزی برای آینده صحبت نکن. من شاید همین فردا پنجره‌هارو ببندم و شیرگاز رو باز کنم.

گفت: اگر پدر و مادرم کمی پر رویی و وقاحت و بی‌حیایی را هم یادم می‌دادند، الان راحت‌تر با مردم کنار می‌آمدم و لازم نبود پیش روانپزشک بروم .

207..

«پس از اندوه‌هایمان همچون بهار زنده خواهیم شد»

کاش کودک می‌ماندیم در دنیایی که بزرگ شدن جز رنج ، جز حیف شدن جوانی چیزی نبود.

من چی دارم؟ حسرتِ داشتنِ اینارو.

زندگی یعنی حالِ خوب کنارِ خانواده یعنی خندیدن هایِ از تهِ دل یعنی داشتن آدمایِ امن یعنی رسیدن به هدفات یعنی داشتنِ حمایتِ خانواده تو هر شرایطی یعنی داشتن ذوق و انگیزه

‏گاهی ادامه دادن، تنها ادامه دادن، کاری است مافوق قدرت انسان.

گفت: پس از آن اتفاق، همه‌چیز در تو تغییر کرد؛ نه چشم‌هایت دیگر مثل گذشته شاد هستند، و نه حرف‌هایت بوی امیدواری می‌دهند.

در زندگی زخم هایی‌ست که روح را در انزوا میخورد و میتراشد.

-صادق هدایت

شاید دلیلِ خستگیِ آدم‌ها، طولِ راه نباشد؛ وزنِ چیزهایی باشد که بیهوده با خود حمل می‌کنند.

سخت‌ترین خداحافظی هم خداحافظی با سریالیه که تونسته بود حواستو پرت کنه.

گویی مردمان دیگری وارد کرده اند و ما در وطن بیگانه ایم دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت میمیرند.

بهرام بیضایی

بیدار بمونید، حیفه شب رو با خوابیدن از دست داد.

خسته‌ام از حمل کردن بعضی چیزها که نه میتونم به کسی توضیحشون بدم، نه میتونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا میکنم.

خدایا تو داری میبینی چقدر بی گناه دارن میمیرن،هستی؟چرا کاری نمیکنی؟

ویرانیِ آنان تماشا دارد؛ چرا که بساطِ کینه‌ی ما طولانی‌ست...