𝒔𝒊𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆𖦹

چه وحشتناک است که آدم بفهمد هیچ چیزی برایش مهم نیست،حتی بدبختی هایش.

بپذیر که هیچ چیز ماندگار نیست

عشق فقط تپش قلب نیست؛ گاهی جریانی‌ست که از عمق وجود عبور می‌کند و تمام لایه‌های انسان را به حرکت درمی‌آورد. می‌گویند چاکرای قلب، جایی میان جسم و روح است؛ همان نقطه‌ای که بخشیدن، دلبستگی، آرامش و رهایی در آن به هم می‌رسند. وقتی عاشق می‌شوی، انگار چیزی درونت بیدار می‌شود؛ نه لزوماً برای اینکه کسی را به دست بیاوری، بلکه برای اینکه خودت را عمیق‌تر بشناسی. شاید عشق واقعی، باز کردن درهای قلب به روی دیگری نباشد؛ شاید نخستین معنای آن، روبه‌رو شدن با خودت باشد. اینکه بتوانی دوست بداری، بدون مالک شدن؛ نزدیک بمانی، بدون وابسته شدن؛ و اگر روزی رفت، وجودت فرو نریزد. چون عشق، وقتی از آگاهی عبور کند، دیگر فقط یک احساس نیست؛ تبدیل می‌شود به نوعی فهم از زندگی، از خودت و از معنای رها کردن.

شاید عجیب باشد؛ اینکه کسی هنوز جای مشخصی در زندگی‌ات ندارد، اما ذهن تو برایش جایی ساخته است. و تو فقط صبر می‌کنی… شاید روزی آن‌قدر به هم نزدیک شوید که دیگر گفتنِ این حس، شبیه اعتراف نباشد؛ شبیه گفتنِ حقیقتی باشد که هر دویتان از قبل فهمیده‌اید.

اگر انسان بتواند در تنهایی، با تاریک‌ترین افکار و عمیق‌ترین زخم‌های درونش روبه‌رو شود و فرو نریزد، دیگر هیچ‌چیز در بیرون از وجودش توانِ شکستن او را نخواهد داشت؛ زیرا کسی که از جهنمِ درونِ خویش عبور کرده باشد، از هیچ آتشی در جهان نمی‌هراسد. گاهی تنهایی مجازات نیست؛ میدانِ نبردی‌ست که در آن، ضعیف‌ترین نسخه‌ی تو می‌میرد و انسانی آگاه‌تر، سخت‌تر و عمیق‌تر از دلِ همان ویرانی متولد می‌شود.

بی‌توجه ای تنها ردفلگیه که هیچوقت برام کم‌رنگ نمیشه.

00:01

هرگز از داشتن قلب پاک پشیمان نباشيد؛ پاداش شما با مردم نيست بلكه با خداست.

گیرم که به هرحال مرا برده ای از یاد یک لحظه دلت تنگ نشد خانه ات اباد؟ - محمدرضا نظری

به یه آدمایی تو زندگیم شانس می‌دم که خودشون تعجب می‌کنن.