یاس بنفش

نمیدونم چرا آسمون از وسط خیابون اینقدر قشنگ‌تر از جاهایی هست که میشه ایستاد و ازش عکس گرفت. چرا مثلا از پیاده رو همون ویو قشنگی که از وسط خیابون داره رو نداره؟

من وقتی همیشه آسمون اینقدر قشنگه که دلم میخواد هرجا هستم وایسم و ازش عکس بگیرم.

ماه امشب خیلی خوشگله. انقدر که نزدیک بود بخاطرش تصادف کنم.

هیچوقت تا این زمان از زندگیم، اینقدر دلم نمیخواست برگردم به گذشته، چندتا چیز رو تغییر بدم و برگردم.

اینو که نوشتم مبینا گفت همین الانم زندگی‌مون کمی از توو غار بودن نداره، غار هم شبا همینقدر تاریکه که ما برق نداریم. و بله، برقامون رفت. ساعت ۱۱ شب، گوشی‌هایی بدون شارژ، با یه چراغ قوه، توو گرما همینطوری نشستیم.

"از خانه که می‌آیی یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزینه شعر فروغ، و تحملی طولانی بیاور احتمالِ گریستنِ ما بسیار است."

همین روزها می‌رم یه هوایی بخورم و برگردم:

کاش بالا پشت بوم خونه، یک جای کوچولو برای خودم داشتم تا بعضی وقت‌ها بتونم برم اونجا بشینم، هوا بخورم، به آسمون و ستاره‌ها نگاه کنم، آروم که شدم، برگردم به ادامه‌ی زندگی.

این حجم تنفر از سروصدا، از کجا میاد؟

از سروصدا متنفرم.

بالاخره که یه روز دلمو میزنم به دریا و میرم کوهستان، توی یک کلبه کوچیک زندگی میکنم و دیگه اهمیت نمیدم توو دنیا داره چه اتفاقی میفته و چه خبره. غروب و طلوع آفتاب رو تماشا می‌کنم و زندگی‌مو با جریان طبیعت میگذرونم.

یکی بیاد جمع کنیم با هم بریم توی غار زندگی کنیم لطفا.

بعضی چیزا رو نگه می‌دارم که از نظر بقیه رسما به درد هیچ‌چی نمی‌خورن؛ یه بلیت مچاله، یه عکس مات، یه روبان قدیمی، یه رد نوشته؛ شاید کاربردشون تموم شده باشه، ولی برای من قصه‌شون نه.

کاش تورلیدر بودم همش سفر، همش آدم‌های متفاوت. جالب به نظر می‌رسه.

بچه‌ها ببینید کی برگشتههه:))))))

حتما هر روز این قضیه ایرانی بودن باید یه سیلی محکم بهمون بزنه، اگه نزنه روزش شب نمیشه.

در "نمیدونم باید چیکار کنم" ترین حالت ممکنم.

اینجا رو رُند نمی‌کنید؟🥲

خیلی باید خوش شانس باشی که در این دوره و زمونه، با آدمای خوب آشنا بشی و وارد زندگیت بشن.