یاس بنفش

امروز صبح، به یک گربه‌ای که خودش طوسی بود و چشماش رنگ سبز خاص و قشنگی داشت، صبح بخیر گفتیم و اونم با اون چشم‌های خوشگل و براقش خیره شد بهمون.

احساس میکنم اصلا دوست خوبی نیستم، در حالی که یکی از بهترین و ارزشمندترین چیزهایی که توی زندگیم دارم دوستام‌ هستن. خیلی ناراحتم درباره‌اش.

یکشنبه‌ها یکی از خسته کننده ترین روزهای هفته‌اس، خیلی وحشتناکه، دقیقا مثل ۶ روز دیگه‌ی هفته.

کاش لازم نبود فردا هم برم اونجا. یعنی چی هر روز هر روز بریم بیرون و کلی سروصدا تحمل کنیم، در حالی که دیگه توانایی تحمل کردن سروصدا های توی مغزمم ندارم.

لطفا به مرداد بگید منم با خودش ببره.

کاش مرداد بودم امروز روز آخرم بود.

درب خروجی زندگی کجاست؟

بچه‌ها باید با این هزینه‌ها چیکار کنیم جدی؟ من دیگه واقعا نظری ندارم. میتونم گریه کنم‌.

خب حالا که خسته نشدید که اینقدر زدم، ادامه میدم.

دوست دارم که دوست داشته باشم. اخیرا فهمیدم دوست داشتن تنها چیزیه که آدمی رو به زندگی وصل می‌کنه. فرقی نداره دوست داشتن چی و کی، دوست داشتن نبض حیاته. دوست داشته باش؛ آدمی‌رو، طبیعت رو، مامان و بابارو مهم نیست چی ولی دوست داشته باش تا زنده بمونی.

دلم میخواد غر بزنم. شما خسته نشدید من اینقدر اینجا غر زدم؟

قبل‌تر‌ها اینقدر طول نمی‌کشید. نمی‌دونم چیکارش کنم دیگه، خیلی بیش از حد داره طول می‌کشه و دارم کلافه میشم.

حرف زدن سوءتفاهم‌ها رو حل می‌کنه. گفتگو انقدر مهمه که گاهی چیزی که بین دو نفر فاصله می‌اندازه، برداشت اشتباهیه که هیچ‌وقت درباره‌ش حرف نزدن.

واقعا دیگه راجب هیچی نمیدونم باید چیکار کنم. هیچ نظری ندارم، تبدیل شدم به یک "نمیدونم" خیلی بزرگ.

به هر چی فکر میکنم نمیدونم راجبش باید چیکار کنم.

ولی جدی امروز خیلی بیشتر از روزای دیگه ‌یه‌جوریه.

میخواستم بگم چرا امروز اینطوریه، دیدم چند وقت گذشته هر روز تقریبا همینو گفتم.

سلام این پیام رو فوروارد کنید تا بگم چند درصد از چنلتون‌و دوست دارم و چرا.

چیکار کنیم گریه‌مون بیاد؟ احساس میکنم نفرین شدم که نمیتونم گریه کنم دیگه.