پروانه من؛

۲۵ شهریور ۴۰۱

من که دستات و ول نمیکنم تو باد و برف و بارون، حتی بم بزنه صاعقه.

اونقد با هم بمونید که همه بهتون بگن چقدر شبیه همدیگه اید.

هرچی میخواستم بوده صلاح، چشامی

تو موهات مشکی باشه، مشکی قشنگه. زرد باشه، زرد قشنگه. تو لاغر باشی، لاغر بودن قشنگه. توپُر باشی توپُر بودن قشنگه. تو بخندی، خنده قشنگه. تو حرف بزنی، اون حرفه قشنگه. تو هر لباسی بپوشی اون لباسه قشنگه. از چیزای زشت هم اگه خوشت بیاد، دقیقا همون چیزام قشنگه. میبینی؟ همه چیز وقتی مربوط به تو باشه قشنگه. به قول سهراب سپهری: “پیله‌ات را بگشا، تو به اندازه‌ی پروانه شدن زیبایی”.

قول میدی هر وقت نبودم با دیدن آسمون یادم بیوفتی؟