پروانه من؛

تو موهات مشکی باشه، مشکی قشنگه. زرد باشه، زرد قشنگه. تو لاغر باشی، لاغر بودن قشنگه. توپُر باشی توپُر بودن قشنگه. تو بخندی، خنده قشنگه. تو حرف بزنی، اون حرفه قشنگه. تو هر لباسی بپوشی اون لباسه قشنگه. از چیزای زشت هم اگه خوشت بیاد، دقیقا همون چیزام قشنگه. میبینی؟ همه چیز وقتی مربوط به تو باشه قشنگه. به قول سهراب سپهری: “پیله‌ات را بگشا، تو به اندازه‌ی پروانه شدن زیبایی”.

قول میدی هر وقت نبودم با دیدن آسمون یادم بیوفتی؟

من از پایان ها بیزارم. از آخرین قسمت ها، آخرین روزها، آخرین خاطره ها، آخرین بارها؛ از تمام شدن سال ها، رابطه ها، آدم ها. حتی وقتی پایان زیباست، باز هم پایان است؛ و من از پایان ها متنفرم.

در هر شکن زلف گره گیرِ تو دامی ست این سلسله یک حلقه‌ی بیکار ندارد

موهات کهکشونات، چشمات ستاره هاتن.