پروانه من؛

پاشایی همیشه جوابه:)

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست، میرسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست. می نشینی رو به رویم خستگی در میکنی، چای میریزم برایت توی فنجانی که نیست. باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟ باز میخندم که خیلی! گرچه میدانی که نیست؛ شعر میخوانم برایت واژه ها گل میکنند، یاس و مریم میگذارم توی گلدانی که نیست. چشم میدوزم به چشمت می شود آیا کمی، دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟

و در نهایت تو همون نوری رو زندگی می‌کنی که روزای تاریک، توی دل بقیه روشن کردی.

قلب او‌ هرگز پایان چیزهای زیبا را باور نمی‌کرد.

موسیقی بلده پیدات کنه، حتی توی تاریک ترین جاها

نوشته بود : در غیاب من، از اسم من محافظت کن و مرا همیشه به یاد بیاور؛ حتی اگر زنده نبودم. دیگران اهمیتی ندارند. اما تو مرا به یاد بیاور، چون من همیشه به این فکر کرده ام که تو مرا خیلی دوست داری..