Hêvî

من شبیه هیچ کس نیستم نمی خوام شبیه کسی باشم یه آتیشی درون خودم دارم به دور وبرم نگاه می کنم و می بینم این زندگی وحواشی ش به درد من نمی خوره سرنوشت من چیزی متفاوت از اینه https://t.me/Hevii777

وقتی انسان از جنگیدن با سرنوشت خسته می‌شود، تازه می‌فهمد که شاید قرار نبوده پیروز شود؛ قرار بوده در دلِ همان تاریکی، معنای خودش را روشن کند.

موسیقی، پناهگاهی بود که در ویرانه‌های سرنوشت ساختم؛ جایی که دردهایم صدا شدند و صداهایم معنا.

من منبع قدرت هستم و آن را به‌سوی خودم جذب می‌کنم. 🔥

شیطان سوخت، چون «من» را در عشقش نگه داشت. انسان نجات یافت، چون بلد بود «من» را بشکند.

زیباییِ شیطان ـ در این خوانش ـ این‌هاست: پنهان نمی‌شود وعده‌ی نجات نمی‌دهد ادعای پاکی ندارد می‌گوید: من همانم که هستم اما این زیباییِ ظاهرِ آتش است؛ گرم می‌کند، روشن می‌کند… ولی اگر نزدیک شوی، می‌سوزاند. شیطان «نمایان» است چون انسان‌ها «پنهان» شده‌اند. و این دردناک است، نه ستایش‌برانگیز

چکارت کردند، ای زیبایِ تنها، که در ازدحامِ نگاه‌ها باز هم به خویش پناه آوردی؟

بگذار تنهاییت را بر دوش بکشم، شاید در امتدادِ این نزدیکی بیاموزیم که انسان نه برای گریختن از خلأ، که برای معنا بخشیدن به آن کنار هم ایستاده است.

او امن بود و دنج. اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا پناهگاهی می‌شد روی کوه‌ها، یا گرم‌خانه‌ای برای‌ بی‌خانمان‌ها، ‌شاید هم کتابخانه‌ای برای از واقعیت فرار کرده ها.