Hêvî

من منبع قدرت هستم و آن را به‌سوی خودم جذب می‌کنم. 🔥

شیطان سوخت، چون «من» را در عشقش نگه داشت. انسان نجات یافت، چون بلد بود «من» را بشکند.

زیباییِ شیطان ـ در این خوانش ـ این‌هاست: پنهان نمی‌شود وعده‌ی نجات نمی‌دهد ادعای پاکی ندارد می‌گوید: من همانم که هستم اما این زیباییِ ظاهرِ آتش است؛ گرم می‌کند، روشن می‌کند… ولی اگر نزدیک شوی، می‌سوزاند. شیطان «نمایان» است چون انسان‌ها «پنهان» شده‌اند. و این دردناک است، نه ستایش‌برانگیز

چکارت کردند، ای زیبایِ تنها، که در ازدحامِ نگاه‌ها باز هم به خویش پناه آوردی؟

بگذار تنهاییت را بر دوش بکشم، شاید در امتدادِ این نزدیکی بیاموزیم که انسان نه برای گریختن از خلأ، که برای معنا بخشیدن به آن کنار هم ایستاده است.

او امن بود و دنج. اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا پناهگاهی می‌شد روی کوه‌ها، یا گرم‌خانه‌ای برای‌ بی‌خانمان‌ها، ‌شاید هم کتابخانه‌ای برای از واقعیت فرار کرده ها.

رەنگی رەشم پێ جوان بوو بەختی رەشم بە نەسیب بو🖤

وقتى نور، نور واقعى، نورى که نقاشان از به ترسيم کشيدنش عاجزند، هر روز صبح، از شکاف کرکره‌هاى چوبى، به درون مى‌خزد، ديوار بالاى تختخوابم راه‌راه مى‌شود. اين نور به من مى‌گويد، پنجره را به سرعت باز کن، هديه‌اى شگرف برايت آورده‌ام. هديه شگرف چيزى جز يک روز تازه نيست؛ روزى متفاوت با تمام روزهاى ديگر. https://t.me/Hevii777

آن‌چه عشق نامیده‌ایم، شکلی نجیب از درد است؛ زخمی که خودمان با میلِ خود انتخابش می‌کنیم تا از تنهایی مطلق فرار کنیم. https://t.me/Hevii777