Rumination

فیلم ترسناک پلی کردم و اون‌جاهایی که نمیترسم به زندگیم تو ایران فکر میکنم که کاملا بترسم.

بعضی وقتا آدم نه گریه‌اش میاد، نه حوصله حرف زدن داره، نه حتی می‌تونه بفهمه دقیقاً چی اذیتش می‌کنه؛ فقط یه خستگی سنگین می‌مونه که انگار از خودِ زندگیه. می‌شینی، به یه نقطه خیره می‌شی و با خودت فکر می‌کنی چطور شد که چیزایی که یه روز برات مهم بودن، امروز حتی ارزش ناراحت شدنت رو هم ندارن. نه اتفاق خاصی افتاده، نه کسی مرده، نه دنیا تموم شده؛ فقط یه تیکه از آدم آروم‌آروم خاموش شده و خودش هم نفهمیده کی.

‏از من حرفی نزد؟

توصیه امروز: آب زیاد بخورید و بشاشید تو ذات آدما.

https://t.me/ahangayeGTA منتظر اهنگای خوشگلتونم

‏الان که ۲۱ سالم شده تازه دارم میفهمم معجزه واقعی حضرت عیسی این بود که تو ۳۰ سالگی ۱۲ تا رفیق صمیمی داشت.

کلی ادم هست، هیچکدومشون تو نیستی. کاش همه‌شون نبودن ولی تو بودی.

وقتی از جام بلند میشم،بخاطر کم خونی چشمام سیاهی میره بعد همه توصیه شون اینه که"خب یهو بلند نشو از جات"چشم کلاچ میگیرم اول.

ناشناس شناس

‏تنها آدمی که از دست دادمش و واقعا دلم میخواد برگرده خودمم.

جوری که از ناخن بعد ترمیم باید رونمایی بشه.

شبخ.

و اما خواب چیست؟ باید سنجید؛ آیا خواب، صرفاً گذر از مشکلات و رسیدن به آسایش است، یا وقفه‌ای کوتاه میان دو دوره از بدبختی؟ شاید خواب تنها جایی‌ست که انسان برای چند ساعت، بدون حل کردن هیچ‌چیز، احساس می‌کند همه‌چیز حل شده است.

امروز تصمیم گرفتم آدم بهتری باشم. صبح زود بیدار شدم، تختم رو مرتب کردم، آب خوردم و حتی گوشیم رو کمتر چک کردم. تا ظهر همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت. بعد فهمیدم هیچ‌کدوم از این کارها پول‌ساز نیست. تختم رو دوباره به حالت اول برگردوندم.