euzahra...

مغزم هنوز ول کُن نیست, درس‌های یک سال رو می‌نویسم و حفظ میکنم. نمیتونم نصفه رد کنم:) خستگیش از یه جایی به بعد، فقط خستگی نیست…

تکالیف گرفته شد و عملیات خودمو به بچه‌ها برسونم شروع شد 📚☕️ تا چهارشنبه باید آماده باشم…)

هردفعه یادم میرفت کلید کمد و تحویل بدم جریمه دیرکرد سلام رسوند:)))

داروی فکر نکردن و اورثینک نبودن فقط خسته کردن بدنته تا مغزت از کار بیوفته

زلف، فقط چند تار مو نیست گاهی تمام یک قصه است که آرام روی شانه‌ها افتاده... پیچ‌وخم‌هایش شبیه راهیست که آدم را بی‌اختیار به سمت خیال می‌برد، جایی که عطر عشق می‌پیچد و دل، بی‌آنکه بداند چرا، گرفتار می‌شود. شاید برای همین است که در شعر فارسی، زلف همیشه چیزی بیشتر از زیبایی بوده، نشانه‌ای از دلربایی، راز و آشفتگی عاشقانه. زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست پیرهن چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست

امروز بالاخره به یکی از ترس‌هام غلبه کردم و بعد از مدت‌ها دوباره رفتم موسسه‌ای که نزدیک به ۱۰ ساله اونجا زبان می‌خوندم. از آذر پارسال زبان رو ول کرده بودم و راستش برگشتن بعد از این مدت برام آسون نبود، ولی رفتم و با سابقه‌ای که داشتم، گفتن لازم نیست دوباره تعیین سطح بدم. حتی قرار شد به‌جای اینکه برگردم سر همون کتابی که قبلا می‌خوندم، برم توی کلاس بچه‌هایی که چند ساله می‌شناسمشون و کتابی رو که الان دارن می‌خونن شروع کنم، چون اونا دو سه کتاب از اون مرحله جلوترن. این وسط حتی پیشنهاد تدریس هم بهم دادن، ولی فعلا گفتم برای اون نیاز به زمان دارم. اول باید خودم رو دوباره بروز کنم و چیزهایی رو که توی این یک سال از ذهنم دور شده مرور کنم، بعد کلاس بردارم. شاید بعضی چیزها رو فراموش کرده باشم، شاید مثل قبل روان نباشم، اما امروز یه چیز مهم رو فهمیدم: برگشتن حتی بعد از یک وقفه طولانی، خیلی بهتر از اینه ترست برای همیشه نگهت داره. 🌱

یه زمانی گله داشتیم از مسخرگی مدرسه، از زنگ‌هایی که تمومی نداشت، از دیوارهایی که فکر می‌کردیم اگر یک روز دیگر بایستیم، شاید روی سرمان بریزند... اما حالا، دلم برای همان دیوارها تنگ شده، حتی برای ترک‌هایشان. برای صدای همهمه‌ی بچه‌ها، برای خنده‌هایی که توی راهروها گم میشد، برای وقت‌هایی که زنگ می‌خورد و به در تکیه میدادیم تا کسی وارد نشود و چند دقیقه‌ای بیشتر برای خودمان باشیم. نمی‌دانم دلتنگی از کی شروع شد، فقط می‌دانم حالا که نزدیک دو سال است از مدرسه دورم، تازه فهمیده‌ام بعضی چیزها را وقتی از دست میدهی، تازه دوستشان داری. امسال اگر پشت این همه فاصله بمانم، و شاید عجیب باشد، اما دلم برای جایی تنگ شده که روزی آرزو می‌کردم فقط زودتر تمام شود. آری، دلتنگی دیر شده... اما هنوز هست.

تیک‌تاک ساعت، آرام و بی‌وقفه می‌گذرد، ثانیه‌ها میروند، لحظه‌ها تکرار نمی‌شوند و ما گاهی آنقدر در فکر دیروز و فرداییم که همین اکنون را فراموش می‌کنیم. شاید زندگی همین لحظه‌های کوچکیست که عقربه‌ها بی‌صدا از کنارشان عبور می‌کنند، پس تا فرصت هست، زندگی کنیم، دوست بداریم و حرف‌هایی را که باید، به زبان بیاوریم. وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

بعضی عطش‌ها با آب سیراب نمی‌شوند، عطش رسیدن، عطش دوست داشتن، عطش فهمیدن و گاهی عطش یک آرامش واقعی... آدم گاهی آنقدر تشنه‌ی چیزیست که حتی خودش هم نمی‌داند دقیقا چیست، فقط می‌داند جای خالی‌اش را عمیقا در دلش احساس می‌کند. و شاید زیباترین عطش، همان باشد که آدم را به جست‌وجوی چیزی ارزشمندتر از خودش وا می‌دارد. هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما

خوشحال بودم که مدرسه نمیرم اما هرروز ازساعت6 صبح تو اتاق دنبال یه چی میگردن تا من بیدار شم

از بس بقیه یه سوال تکراری رو سر کنکور صد بار ازم پرسیدن، دیگه به مرحله‌ای رسیدم که اگه دوباره بپرسن، مغزم کلا خاموش میشه:) نمیتونم بگم نمی‌دونم، نه خبر ندارم، حتی دهنمم برای حرف زدن باز نمیشه، فقط در سکوت بهشون زل می‌زنم... طرفم احتمالا همون لحظه با خودش میگه: این چرا اینجوری نگام می‌کنه؟ نکنه کلا هنگ کرده؟😎

گاهی تنهایی، نبودنِ آدم‌ها نیست. بودن میان آدم‌های بسیار است و نداشتن کسی که بتوانی دلت را بی‌واسطه به او بسپاری. تنهایی یعنی حرف‌هایی که در دل می‌مانند، بغض‌هایی که بی‌صدا فرو می‌روند و شب‌هایی که فقط خودت می‌مانی و خودت. اما شاید همین خلوت‌ها باشند که آدم را بیشتر با خودش آشنا می‌کنند. گاهی باید تنها ماند تا فهمید چه کسی واقعا ارزش ماندن دارد. در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

رفاقت که فقط با زنده ها نیست ماهم عالمی داریم…)

اما شهدای گمنام:)

مسیر کتابخونه یکی از قشنگترین جاها بود که یه برهه زمانی هر روز اینجا بودم

از این دسته آدما هستم اگه چیزی تو دلم ‌بیوفته باید انجام بدم

هوای سرد که می‌آید، انگار دنیا کمی آرام‌تر می‌شود، پنجره‌ها بخار می‌کنند، دست‌ها دنبال گرمایی کوچک می‌گردند و آدم بیشتر از همیشه دلش یک فنجان چای و یک گوشه‌ی دنج می‌خواهد. سرما گاهی عجیب است، بیرون را سرد می‌کند، اما درون آدم را پر از خاطره و دلتنگی‌های گرم می‌کند. شاید زیبایی پاییز همین باشد اینکه آدم قدر گرما را بیشتر می‌فهمد. ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی