euzahra...

گاهی تنهایی، نبودنِ آدم‌ها نیست. بودن میان آدم‌های بسیار است و نداشتن کسی که بتوانی دلت را بی‌واسطه به او بسپاری. تنهایی یعنی حرف‌هایی که در دل می‌مانند، بغض‌هایی که بی‌صدا فرو می‌روند و شب‌هایی که فقط خودت می‌مانی و خودت. اما شاید همین خلوت‌ها باشند که آدم را بیشتر با خودش آشنا می‌کنند. گاهی باید تنها ماند تا فهمید چه کسی واقعا ارزش ماندن دارد. در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

رفاقت که فقط با زنده ها نیست ماهم عالمی داریم…)

اما شهدای گمنام:)

مسیر کتابخونه یکی از قشنگترین جاها بود که یه برهه زمانی هر روز اینجا بودم

از این دسته آدما هستم اگه چیزی تو دلم ‌بیوفته باید انجام بدم

هوای سرد که می‌آید، انگار دنیا کمی آرام‌تر می‌شود، پنجره‌ها بخار می‌کنند، دست‌ها دنبال گرمایی کوچک می‌گردند و آدم بیشتر از همیشه دلش یک فنجان چای و یک گوشه‌ی دنج می‌خواهد. سرما گاهی عجیب است، بیرون را سرد می‌کند، اما درون آدم را پر از خاطره و دلتنگی‌های گرم می‌کند. شاید زیبایی پاییز همین باشد اینکه آدم قدر گرما را بیشتر می‌فهمد. ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

احترام، فقط بلند حرف نزدن یا بی‌ادبی نکردن نیست، گاهی احترام یعنی حتی وقتی از کسی ناراحتی، حرمتش را نگه داری. یعنی بدانی هر آدمی، فارغ از اینکه چقدر با تو هم‌نظر است، حق دارد احساس، انتخاب و مرزهای خودش را داشته باشد. آدم‌ها را می‌شود دوست نداشت، می‌شود از آنها فاصله گرفت، حتی می‌شود با آنها مخالف بود، اما لازم نیست برای اثبات خودمان، ارزش دیگری را کوچک کنیم. آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا

هیچ لذتی بالاتر از درک کردن مفاهیم نیست:) اینکه فقط آیه هارو نخونی ،بلکه بفهمی هر کلمه چه معنایی داره و چه چیزی میخواد بهت یاد بده.

و در آخر یه گوشه از قلبم اونجا موند:)

اولش باخودم  گفتم این همه بچه رو  آروم ‌نگه داشتن یه مهارته فقط یه لحظه  یهو از کنترل خارج  شد

اینم باحال بود...

چون کربلا دیدن...

با نور قرآن:)

چرا همه جا400نفر به بالا برمیدارن جز اینجا یعنی چی100نفر....

دعا میکنم همه ی متقضایی های تجربی برای کنکور فرهنگیان اومده بودن پزشکی قبول شن به سمت فرهنگیان نیان جز اون100نفر قبولی فرهنگیان باشم💔

گاهی تنها چیزی که از ما برمی‌آید، ادامه دادن است، حتی وقتی خسته‌ایم، حتی وقتی نتیجه‌ای که می‌خواهیم هنوز نرسیده. شاید راه طولانی‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کردیم، اما هیچ تلاشی که از دل و جان باشد، بی‌معنا نیست. پس یک قدم دیگر بردار، شاید درست پشت همین قدم، همان چیزی باشد که برایش این‌همه صبر کرده‌ای... رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

نمی‌دونم جاش هست اینو بگم یا نه: ولی واقعا از اینکه هر چیزی چشمم رو می‌گیره و می‌بینم قیمتش چندین برابر شده، رسما دلم می‌گیره... اگه قبلا شامپویی استفاده می‌کردی و به خانواده می‌گفتی همین رو بخرین، الان باید کمترین قیمت رو بگی و وقتی می‌پرسن مگه همیشه از این استفاده نمی‌کردی؟، بگی: چرا، همینم کارمو راه میندازه. میری سوپرمارکت، دو قلم وسیله‌ی خوراکی می‌ میخری، فروشنده میگه یک میلیون، و چند ثانیه فقط توی شوک می‌مونی که واقعا داریم به کجا میریم؟ لباس ساده‌ای که بخوای بخری، بالای چهار میلیون قیمت خورده و دیگه چیزی به اسم لباس معمولی و ارزون پیدا نمیشه. شلواری که شاید پنج ماه پیش با هشتصد هزار تومن می‌خریدی، حالا شده نه میلیون. آدم میمونه چی بگه... فقط می‌دونم این چیزی نیست که حق ما باشه... :)

دودکش کلبه، قشنگ‌تر از هر قصه‌ای دود ‌کرد، بوی عود وانیل با عطرِ شکوفه‌ها قاطی ‌شد… و انگار تکه‌ای از بهار، آرام‌آرام از دودکش بیرون می‌آمد.