ژوزفین

من واقعا عاشق شغلم هستم مخصوصا اونجا که «ما زائریم؛ ویزیت نمی‌دیم».

[چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند]

ولی این قضیه که آدمی‌زاد خواسته یا ناخواسته به کم‌تر از لیاقت خودش بسنده می‌کنه واقعاً غم‌انگیزه.

امیدوارم سری بعد که خواستم حرف کسی رو باور کنم، بدون اینکه با عمل ثابت کنه، تریلی از روم رد شه.

شاید دردناک‌ترین بخش ناعادلانه بودن زندگی اینه که مجبوری بهای اشتباه‌هایی رو بدی که هیچ نقشی در ایجادشون نداشتی؛ اشتباه‌های خانواده، جامعه یا حتی نسل‌های قبل از خودت.

میو

من واقعا عاشق شغلم هستم مخصوصا اونجا که آخر هفته همه چیل ولی من شیفت ۴۸ ساعته.

بعدها برای نوه‌هام از سال‌های جوونیم چی تعریف کنم؟ این قضایای غم وطن و هم‌وطن اصلا برای روحیه‌شون مناسب نیست.

خوش نمیگذره آقا.

امیدوارم سری بعد که خواستم کسی رو به خودم ترجیح بدم، بیوفتم بمیرم.

اتفاقا از اونی بترس که راجع به موضوعات کوچیک و بی‌اهمیت دروغ می‌گه. بترس و فرار کن.

من واقعا عاشق شغلم هستم مخصوصا اونجا که هم اخلاق رو می‌بازم هم ادب رو.