بخش مراقبت‌های ویژه

حالا گور بابای بقیه، تو چرا بی‌خبر از ما شده‌ای؟

من واقعا عاشق شغلم هستم مخصوصا اونجا که «رفتم پیش دعانویس خوب شدم».

در موردش می‌شورم و می‌سابم.

کاش گربه بودم. به مراتب از انسان بودن جالب‌تر هستش.

[من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدنش]

معده درد بخشی از هویتم شده. دیگه نه از اومدنش ناراحت می‌شم نه از رفتنش خوشحال.

نه که خیلی جمعه‌ها رو دوست داریم، سر کار هم باید بریم!!

آقا یه کنسرت حمومی ما رو نجات داد.

بله tea هستم. teaکه‌پاره.

پی‌پیِ سگ دهن اونی که بهت حس ناکافی بودن داد. حالا هر کی که بوده.

این چند روز هرچی مسافر از خارج برگشته ویزیت کردم، هم چشماشون سفید بود هم پاچه‌هاشون پاره.

Not all angels are in heaven, me for example, I'm at work.

کی بریم ژاپن، ساکی بخوریم؟

بعضاً یکسری‌ها رو از گذشته‌ت می‌بینی و می‌گی عجب احمقی بودم. چی توی این آدم‌ها دیده بودم آخه؟

من و اورتینک نکردن، چه زمانی؟

من هر بار یادم می‌افته تو دلت برام تنگ نمی‌شه، از اول قلبم می‌شکنه.

اون لحظاتی که تازه می‌رسی خونه، زیر کتری رو روشن می‌کنی که چای دم کنی، لباس‌های بیرونی رو در می‌آری و میوه‌هایی که خریدی داخل آب می‌اندازی؛ شاید در حد چند دقیقه یادت می‌ره کجا زندگی می‌کنی و چه آینده‌ی نامعلومی داری.