بخش مراقبت‌های ویژه

سراسر غم و زیبایی.

درود خدایان بر کتورولاک؛ نجات دهنده‌ی واقعی.

خواهی به وصال كوش و خواهی به فراق، بنده دیگه فرقی برام نداره.

[بارها سنجیده‌ام مردن یکی، هجران صد است]

یادی کنیم از اون‌هایی که قرار بود بمونن برامون ولی فقط چندتا عکس موند ازشون.

الان که صدای ابی و بوی قهوه توی خونه پیچیده، زندگی کمی قابل تحمل‌تر شده.

حالا واقعا لازم بود توی تقویم، روز جمعه داشته باشیم؟

اونموقع که گل آدم بسرشتند و به پیمانه زندند، متاسفانه عصبانیت من رو زیاد ریختن.

فراموش می‌شود مگر؟

دو دقیقه اومدیم زندگی کنیم، همش یا ناراحت بودیم یا عصبانی.

بختت ایرانی. بختت.

سر به کدوم بیابون بذاریم از غم این خاک؟

چرا انقدر برای نگه‌داشتن چیزهایی تلاش کردم که تا یک ثانیه رهاشون کردم، رفتند و فرسخ‌ها ازم دور شدند؟

خیلی دوست دارم بمیرم ولی حالا ببینیم فردا چی می‌شه!

این قضیه‌ی تبدیل شدن آدم‌ها به درس عبرت، خیلی جالب نیست. تمومی هم نداره.

بهم ریختگیِ هورمونی این شکلیه که یه گوشه نشستی و آقای شادمهر می‌گه «این جای خالی که تو سینه‌م هست، قبلا یه روزی جای قلبم بود» و تو اشک اشک.