شایان آب‌روشن | شاعر

و تو اولین باران آبان, بر تن خشک درخت زندگی را میمانی!

#شایان_آب‌روشن

چشمان سیاهت همه شعر است و غزل هم بسیار فریباست ندارد که بدل هم انگار دلم بند دلت بوده از اول این بند گشایش نشود وقت اجل هم از طعم نگاهت همه مدهوش و پریشان شیرینی آن هست چونان قند و عسل هم در وصف تو در گل بنشستند قلم ها نیما و سنایی و رهی شیخ اجل هم میخواهمت این بار اجابت بنمایی با بوسه و گیسوی پراکنده بغل هم

#شایان_آب‌روشن

گاهی عبور از کوچه ای دلتنگ ما را میکند... غزلی در حال جوانه زدن

از سطر سطر دفتر خاطراتم خون میچکد. خون رویا هایم که به دستان خودم کشته شدند... طلوع نیمه جان امید به سرزمین جان من با هوای ابری این دنیا و آدم هایش به غروبی از جنس یأس بدل گشت. به مانیتور خیره ام! فقط چند نفس با یک خط صاف شدن فاصله...

#شایان_آب‌روشن

هوا از ابر تهیست خوب میفهمم که خورشید بی واسطه به دردم گرما میبخشد. و زمین پاهای تو را به سمت رفتن میکشاند. برای آخرین بار باد عطر تو را به بینی ام میچشاند. و تو نماندی و انگار خدا با تمام عناصر سعی در سخره ی من داشت... راستی بعد از رفتنت خیلی چیزها آمدند بغض های سنگین گریه های شب رنگ نامه های ارسال نشده و شعرهای چاپ نشده اما بیشتر از اینها را دیگر نفهمیدم پس از اینها فقط باران بارید باران بارید و باران بارید... در خیابان ها در حیاطمان در اتاقم و حتى زير لحاف.

#شایان_آب‌روشن

هنوزم بعد بارونای پاییزی نگاهم خیسِ من فکرم پریشونه تو مثل کوچه های شهر تهرونی که هرکی توش عاشق شد پشیمونه

#شایان_آب‌روشن

از بلندای عشق پریدن باید.

#شایان_آب‌روشن

بی تو خمارِ چشم مستت مانده ام حالا رقیبی پست را ساقی شدی؟

#شایان_آب‌روشن

بخشی از عشق تو از جان و تنم بیرون شد من فراموش نکردم... به کسی خون دادم

#شایان_آب‌روشن

در حسرت آغوش پر از عشق تو ماندم...

#شایان_آب‌روشن

نویسندگان شاعران دم زنند از، تو ای عشق ولی عاشق آن است؛ راضی به مرگی نهانی

#شایان_آب‌روشن

وقتی تو را در آغوش گرفت... تکه های قلب مرا میان تار موهای پریشانت، نیافت؟

#شایان_آب‌روشن

به تنهاییِ عاشق ها قسم پاییز میداند غمی دارم... که او هم جای اشکش، برگ میریزد

#شایان_آب‌روشن

باز امشب، یاد چَشمت خواب را از من گرفت...

#شایان_آب‌روشن

مشق دانشجوی عاشق شعر از موهای یارست پس نوشتم؛ لخت و مشکی، بی نهایت هم پریشان

#شایان_آب‌روشن

به انتظار تو بودم غمت سراغ من آمد...

#شایان_آب‌روشن

بعد از رفتنت... زندگی مانند وقتی که آمدی تغییراتی کرده. زندگی ام مانند کسی شده که در زمستان تهران اسیر است، زنده است اما با هر نفسش بدون بهار عشق‌ یک قدم به مرگ نزدیک تر میشود... غذا ها انگار بی نمک شده اند! آبی که میخورم مثل آب تسویه شده. تلخ است. کفش خودم که هیچ، حتی کفش خیالم که به برگشتنت فکر میکند پای شعرم را میزند... کتاب ها را خاک گرفته آنهایی که شعر نیستند بیشتر. غبار کاش فقط روی پنجره ی اتاق مینشست، اما غباری از جنس دلتنگی روح مرا آلوده ی چشم انتظاری کرده و هیچ چیزی نیست که پاکش کند... آلزایمر؟ حتی نمیتوانم فراموش کنم که میخواهم فراموشت کنم! کار سختیست میدانی؟ نه! نمیدانی چون، فقط من... به پاییز بعدی که بی تو سر خواهد شد فکر کردم و مرگ را برای اولین بار کشتم!

#شایان_آب‌روشن

غمت شبانه بر سرم هوار میشود چرا به شانه های بغض من سوار میشود چرا کنار میز کار خود به کاغذی نوشته ام شبی به دور از عطر تو هزار میشود چرا قرار عشق با دلم زبان رِندِ تو گذاشت به وقت عاشقی سخن، شعار میشود چرا اگر بپرسم از خدا سوال ابلهانه ایست درخت بعد هر خزان سه تار میشود چرا و یک غزل به دست شاعری شبی به یاد تو در آسمان عشق او ویار میشود چرا غزال عجز و خواهشم به سوی تو دوان ولی توسط غرور من شکار میشود چرا به سوز دی، گرفتگی آسمان و رفتنت چه عادتیست کرده ایم! بهار میشود چرا قلم به سرنوشت من کنایه ای زد و نوشت دلت به بی وفا زنی دچار میشود چرا

#شایان_آب‌روشن

باز چشم و قد و بالا و نگاهت برده دلِ هر عالِم و اهلِ قلم و شعری را

#شایان_آب‌روشن