دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
Open in Telegram
اینجا، مأمنِ واژه‌هایی‌ست که از سکوت زاده می‌شوند. شعرها، نوشته‌ها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
681
Subscribers
+1724 hours
+937 days
+16730 days
Posts Archive
Repost from دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
"قولِ قسّام"قول دادی که به هم ما برسیم، از پلِ چوبیِ خاطره‌ها بگذریم، تا که وصلت به تنِ من و تو بنشیند... قسمی را کآن شب در گوشِ باد می‌خواندی، کنارِ منِ رنجور نشسته است؛ چرا؟! تو شکستی قَسَمت را و هیچ نمانده است از آن قولِ قسّام. چه شبی بود، چه دور، چه گذشت بر سرِ ما... هیچ نترس؛ تو که بر دوشِ خودت بارِ گناهی که نداری، بجز از عشق؛ که کفّاره ندارد. #ارغوان
Repost from N/a
دستم
برای
مراقبت کردن
ازتو
کوتاهِ؛
برای پرسیدن
حالت هم
خیلی
غریبه ام ،
لطفا
مراقب خودت باش
ستاره من🙂⭐️
این شبا روزا دیگه متنهی به
جواب های کنکور رنج
بچه های کنکوری؛ یکش خودم
استرس خانواده هااا
خرج زیاد تحصیل..
دعا کنید برای کنکوری ها
به خصوص من😔🥲
خدا دیگه حاجت مون بده.
Repost from N/a
Folder
فولدر رو باید اد کنین و شاتش + تگ چنلتون رو توی ناشناس بفرستین.
بیست نفر اولی که فولدر رو اد کنن توی فولدر بعدی قرار میگیرن.
Repost from N/a
یکی از قوانین نانوشته‌ی بقا در این اکوسیستمِ بیمار، هندسه‌ی صریحِ توانمندی‌هاست:
آدم‌هایی که از نعمتِ «هوشِ ساختاری» و عمقِ شناختی تهی‌اند، دیر یا زود در مشاغلِ دانش‌محور و تخصصی به بن‌بست می‌خورند؛ ماشینِ حیاتِ این سیستمِ معیوب، آن‌ها را پس می‌زند.
نتیجه؟ یا در چرخ‌دنده‌های یک فقرِ مزمن و فرساینده له می‌شوند، یا برای جبرانِ حقارتِ ناشی از ناتوانیِ ذاتی‌شان، به انگل‌وارترین شکلِ ممکن، به سوداگری و سفته‌بازی پناه می‌آورند؛ به جابجاییِ اعداد روی کالایی که فقط با خونِ اقتصادِ مولد باد کرده است. آن‌ها با ثروتِ بادکنکی‌شان گمان می‌کنند زرنگ‌اند، در حالی که فقط معلولِ تنزلِ ارزش‌هایند.
اما در نقطه‌ی مقابل، رسیدن به ثروت و استقلال از مسیرِ «مهارتِ عالی»، تقاطعِ خشن و بی‌رحمانه‌ی تلاقیِ دو مؤلفه است: «سخت‌کوشیِ آهنین» و «هوشِ ساختاری».
اینجا دیگر رانت و دلالی به کار نمی‌آید؛ این تخصصِ محض است که راه خود را از میان سنگ‌ها باز می‌کند و به نقطه‌ای می‌رسد که حتی سیستمِ فاسد هم برای ادامه‌ی حیاتش، مجبور است در برابرِ آن زانو بزند و خراج بدهد.
–[خودنویس]
