مدعی .

امشب سالی دیگر از من میگذرد ، و من به تماشای خودم ایستاده‌ام ، مثل مسافری که چمدانش پر از خاطره است و پاهایش خسته از راهی که خودش انتخاب کرده . من به دنیا آمدم و دنیا خبر نداشت چه چیزی را باید ناز کند ؛ حالا موهایم کم ‌ترند ، و قلبم هنوز یاد گرفته است که در شب ‌های سرد ، خودش را بغل کند . بیست ‌وچند سال زندگی یعنی دست به جیب و خسته از بازار ، یعنی دیدن آدم ‌هایی که رفتند و گاهی فکر کردن به آن ‌ها به ‌جای فکر کردن به فردا . امروز این من ‌ام که به دیدن من آمده ، با یک گل در دست و چهره ‌ای نیمه ‌آشتی : بعضی ‌از من ‌ها فرصت نکردند بزرگ شوند و بعضی ‌ها تنها بزرگ شدند ، و من به هرشان یک فنجان چای بدهکارم . تولدت مبارک ، خودم ؛ تولدت با نفس ‌های نامنظم ، با حرف ‌هایی که نگفتم و پشتم نشستند ، با آرزو ‌هایی که مثل لباس شعر من شده ، کوتاه و راست ‌ند . امشب ساعت را نگه می ‌دارم ، خیلی آرام ، پنجره را باز می ‌گذارم ، و به این سالی که در می ‌زند می ‌گویم : بیا ، اما بلندی هم نباش ، شانه ‌ای نه ‌، دستی بس دارم برای نگه داشتن خودم . 🤍