سکوتِ سیناپس 𐙚

این دوازده سال، با تمام خوبی‌ها و بدی‌هاش، بالاخره به پایان رسید.دوازده سالی که فقط پر از درس و امتحان و زنگ تفریح نبود ، پر بود از استرس‌های زیاد، خستگی‌های پشت سر هم،نادیده گرفته‌شدن‌ها،بی‌عدالتی‌ها و روزهایی که خیلی وقت‌ها فقط به امید اینکه بالاخره تموم میشه ادامه دادیم. دوازده سالی که توش هم معلم‌هایی داشتیم که با مهربونی و صبرشون تا همیشه توی خاطرمون می‌مونن، هم معلم‌های بداخلاق و سخت‌گیری که تمام عقده‌های دنیا رو سر دانش‌آموز خالی می‌کردن و بعضی روزها مدرسه رو بیشتر از چیزی که بود سخت می‌کردن. و آخرش هم رسید به سالی که قرار بود فقط پایان یک دوره باشه، اما تبدیل شد به یکی از پراضطراب‌ترین دوره‌های زندگی‌مون؛ با بی‌عدالتی‌های آزمون‌های نهایی، فشار و استرس بی‌پایان، فرجه‌های کم و شرایطی که برای خیلی از ما، مخصوصا در جنوب، عادلانه و برابر نبود. انگار باید با سختی خیلی بیشتر، خودمون رو به خط پایانی می‌رسوندیم که قرار بود مثلا برای همه یکسان باشه!. با این حال ما رسیدیم.با تمام شب‌بیداری‌ها، گریه‌ها،اضطراب‌ها، خستگی‌ها، ناامیدی‌ها و روزهایی که فکرمی‌کردیم دیگه نمی‌کشیم. شاید این دوازده سال همیشه عادلانه نبود، همیشه قشنگ نبود و حتی خیلی وقت‌ها جهنمی‌تر از چیزی بود که باید می‌بود؛ اما حالا همه‌ش شده بخشی از گذشته‌مون. از نیمکت‌ها، زنگ تفریح‌ها، امتحان‌ها، شیطنت‌ها، دوست‌ها، معلم‌هایی که دوستشون داشتیم و حتی اون‌هایی که دوست داشتیم هیچ‌وقت دیگه نبینیم… همه‌شون یه روزی تبدیل می‌شن به خاطره. و حالا، بعد از دوازده سال، بالاخره می‌تونیم بگیم:تموم شد. واقعاً تموم شد. 🕊️

اگر تک فرزند هستید قدرش رو بدونید . الان آمدم سراغ جایگاه مخفی خوراکی هام دیدم اثری ازشون نیست 💔🥲

Tonight's moon🌚

یادش بخیر، در طول سال وقتی اسم‌های سخت کتاب مثل استرپتوکوکوس نومونیا و ریبولوز بیس‌فسفات کربوکسیلازاکسیژناز رو از حفظ بودم، یه حس عجیبی از خفن بودن داشتم؛ انگار حفظ کردن همین اسم‌های سخت خودش یه دستاورد بزرگ برام بود 🥲😂

انقدر عاشق این پالت شدم که حیفه ازش عکس گرفته نشه🥹💓

انقدر عاشق این پالت شدم که حیفه ازش عکس گرفته نشه🥹💓

لطفا هرجا که هستی سه قدم از آدم‌هایی که همیشه می‌خوان ثابت کنن تو مقصری فاصله بگیر. یا نه انقدر دور شو که تشخیص ندی چیزی که روبه‌روته آدمه یا ذوزنقه‌.

دلم عمیقاً لذت تجربه‌ی چیزهای جدید می‌خواد. غذاهای جدید. ارتباطات جدید. مسیرهای جدید. دلخوشی‌های جدید. روی همه‌چیزهای قدیمی زندگیم خاک افتاده. دلم بوی نو بودن و هیجان داستان‌های جدید می‌خواد.

همه‌چیز از پروانه مونارک آغاز شد،از یک مسیر طولانی میان سلول‌ها، ژن‌ها و زندگی و حالا، آخرین صفحه هم با همان پروانه بسته شد🦋

همه‌چیز از پروانه مونارک آغاز شد،از یک مسیر طولانی میان سلول‌ها، ژن‌ها و زندگی و حالا، آخرین صفحه هم با همان پروانه بسته شد🦋

زندگی همیشه عادلانه نیست و قرار نیست همیشه مطابق میل ما پیش بره. گاهی نه تلاشت کم بوده، نه کوتاهی کردی ، فقط زورِ شرایط و جغرافیا از تو بیشتر بوده.

🌝💫

نور خورشید امروز یه جور عجیبی قشنگه،انگار همه‌چیز رو دلنشین‌تر کرده🌞

Morninglight☕️✨

🌞🌼✨

🎀✨

🎀 اینجا، شروعِ قصه‌ی ۴۰۶ی‌هاست… برای روزایی که قراره بخونن، خسته بشن، حتی بیفتن ولی دوباره بلند بشن. و آخرش با افتخار بگن: ارزشش رو داشت. 🤍 📁 فولدر ۱ 📁 فولدر ۲ از اینجا شروع می‌کنیم؛ تا قبولی ۴۰۶ 🤍

ای کاش هیچ وقت جنوب تعویق نمیخورد. برای طراح سوال متاسفم انگار ما ارث باباش رو خورده بودیم. این اصلا عادلانه نبود که سوالات تیر آسون دادن و بعد مرداد رو آنقدر سخت دادن🥲

اینکه یکی یه ورزش رو مرتب دنبال می‌کنه، لزوما برای این نیست که آخرش قهرمان بشه، معروف بشه یا یه جایی رو بگیره؛ شاید فقط چون دوستش داره و روحش باهاش آروم می‌شه. پس اینکه بپرسیم «این همه بسکتبال رفتی، تهش چی شدی؟» یه کم عجیبه :) مخصوصاً وقتی حرف از ورزش بانوان توی ایرانه؛ جایی که خودِ ورزش زنان هنوز اون‌طور که باید جدی گرفته نمی‌شه. قرار نیست از هر چیزی که دوست داریم، آخرش یه عنوان و مدال و اسم‌ و رسم دربیاد. بعضی چیزها رو فقط برای خودمون انجام می‌دیم.