"BlinkMoment

با درد بساز چون دوای تو منم. در کس منگر که آشنای تو منم. -مولانا.

کوه صبرم من ولی از غصه می‌دانم شبی بی‌گمان این غم من را آخر ز دنیا می‌برد.

عاشقم گر نیستی لطفی کن و نفرت بورز بی تفاوت بودنت هر لحظه آبم می کند. -فاضل نظری.

تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید؟ -سعدی.

گر نیمه شبی مست به آغوش من افتد؛ چنان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد. -ملک الشعرا بهار.

تو مپندار که این قلب من از سنگ شده شرم دارم که بگویم دل من تنگ شده. -لادری.

یسری حرف ها هست که بعد شنیدن حس میکنی تو دلت آتیش روشن کردن... از حرص و بغض و ناراحتی اذیت میشی ولی کاری ازت برنمیاد . بعد ایناست که تبدیل به آدمی میشی که توقع نداشتن و قرار نبوده بشی.

دیگر آن ‹ حالا چرا؟ › معنی ندارد شهریار؛ هر زمان برگردد او، جانم فدایش میکنم . .

امیدواری بزرگ ترین جنایت است، چون تو را زنده نگه می‌دارد، تا بیشتر رنج بکشی ..

کوه را با دست کندن، بهتر از دل کندن است، بینِ هر دل کندنی ، جان کندنی رُخ می‌دهد!

خرد تا به زنان می‌رسد، نامش مکر می‌شود و مکر تا به مردان می‌رسد نام عقل می‌گیرد. درخواست توجه به زنان می‌رسد، نامش حسادت می‌شود و حسادت تا به مردان می‌رسد، می‌شود غیرت!

از همان دستی که دادی بی‌گمان خواهی گرفت ترکه‌هایت را بزن چوب خدا هم می‌رسد..

گویی قمار خانه‌ی هیچ است روزگار هربار شادمان شدم از بُرد باختم...

من پریشان تر از انم که تو زخمم بزنی...

گفته بودی درد دل کن گاه با هم صحبتی کو رفیق رازداری! کو دل پرطاقتی؟

تو مهم بود بمانی که نماندی رفتی جان که باید برود؛سفت به من چسبیده‌است

دور از تو نصیبِ دلِ ما رنج و عذاب است عمری ست که بیمارِ تو را، حال خراب است...

دلم برات تنگ شده ، هرجا هستی خوشبحال در و دیوار اونجا.