"BlinkMoment

هربار یکی بهم میگه بی احساس،یاد تمام محبت هایی میفتم که واسه کلی از این آدم ها خرج کردم و ندیدن..

من برای هر آدمی تا آخرین لحظه تلاش میکنم و بعد از اون حتی اگه اونو جلوی من آتیش بزنی هم برام مهم نیست..

هر بار که می‌گویم هر بار نمی‌فهمی ؛ بسیار دلم تنگ است بسیار نمی‌فهمی.

اگرچه دلخورم از تو، اگرچه دل‌گیرم بیا ببین که برایت چگونه می‌میرم.

احتیاط باید کرد. همه چیز کهنه می‌شود و اگر کمی کوتاهی کنیم، عشق نیز. بهانه‌ها جای حس عاشقانه را خوب می‌گیرند.

الان دقیقا اونجای زندگی‌ایم که نقی معمولی یه نگاه به آسمون کرد و گفت خدایا تو با من مسئله داری؟

آدمی نمی‌تواند خودش را بدون رنج بشناسد. تنها وقتی درون خودش فرو میرود و میسوزد می‌فهمد کیست.

با درد بساز چون دوای تو منم. در کس منگر که آشنای تو منم. -مولانا.

کوه صبرم من ولی از غصه می‌دانم شبی بی‌گمان این غم من را آخر ز دنیا می‌برد.

عاشقم گر نیستی لطفی کن و نفرت بورز بی تفاوت بودنت هر لحظه آبم می کند. -فاضل نظری.

تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید؟ -سعدی.

گر نیمه شبی مست به آغوش من افتد؛ چنان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد. -ملک الشعرا بهار.

تو مپندار که این قلب من از سنگ شده شرم دارم که بگویم دل من تنگ شده. -لادری.

یسری حرف ها هست که بعد شنیدن حس میکنی تو دلت آتیش روشن کردن... از حرص و بغض و ناراحتی اذیت میشی ولی کاری ازت برنمیاد . بعد ایناست که تبدیل به آدمی میشی که توقع نداشتن و قرار نبوده بشی.

دیگر آن ‹ حالا چرا؟ › معنی ندارد شهریار؛ هر زمان برگردد او، جانم فدایش میکنم . .

امیدواری بزرگ ترین جنایت است، چون تو را زنده نگه می‌دارد، تا بیشتر رنج بکشی ..

کوه را با دست کندن، بهتر از دل کندن است، بینِ هر دل کندنی ، جان کندنی رُخ می‌دهد!

خرد تا به زنان می‌رسد، نامش مکر می‌شود و مکر تا به مردان می‌رسد نام عقل می‌گیرد. درخواست توجه به زنان می‌رسد، نامش حسادت می‌شود و حسادت تا به مردان می‌رسد، می‌شود غیرت!

از همان دستی که دادی بی‌گمان خواهی گرفت ترکه‌هایت را بزن چوب خدا هم می‌رسد..