✧ آغوشِ سکوت ✧

مهم‌تر از آن‌که کسی به باورهایمان توهین نکند، این است که باورهایمان به انسانِ درونمان توهین نکنند؛ اعتقاد، اگر انسانیت را از ما بگیرد، دیگر چه ارزشی دارد؟

انتظار، شیرین‌ترین رنجِ دنیاست؛ وقتی بدانم در انتهای این راه، آغوش تو منتظر من است!

چقدر دوست‌داشتنی‌اند اسم‌های فارسیِ درخت‌ها؛ سپیدار، سرو،بلوط،بید مجنون، چنار، صنوبر،افرا،کاج و... انگار ک شعر سبزن انگار طبیعت،با زبانِ شعر نام‌گذاری شده است.

زن ها که سرد شوند، دنیا سرد می‌شود؛ وای به حال دنیایی که زن‌هایش به جای دلبری، دل بِبُرند...

از مردِ زن‌ستیز بیزارم، اما از زنی که زن‌ستیز است، بیشتر دلم می‌گیرد؛ چون انتظار دارم زنی،پناهِ زنی دیگر باشد، نه دیوارِ مقابلش.

مکثی کرد و نوشت: ممنون که در دلم ریشه دواندی! در جواب برایش نوشتم: خاکت خوب بود! من گیاهی نیمه جان بودم، خسته از زیستن و ماندن در هوای تو سبزم کرد...

یک روز، همه‌چیز را رها میکنم و می‌روم گوشه‌ای دنج؛ گل‌فروشی کوچکم را باز می‌کنم، قهوه‌ام را میان عطرِ یاس و رز می‌نوشم و آرام‌آرام آن‌قدر از دنیا فاصله می‌گیرم که دیگر صدای شلوغی‌اش به گوشم نمی‌رسد.

گذر کن از هرچه گذشت ز تو؛ دل را به رفتگان نسپار، آن‌که ماندنی‌ست راهِ ماندن را پیدا می‌کند

تو اما هیچ‌وقت فراموش نکن روزی که افتاده باشی از زمین بلندت می‌کنم اگر هم نتوانم کنارت دراز می‌کشم.

تورگوت اویار

نوشته بود: زنانی که با موسیقی و قهوه آرام می‌شوند شکست ناپذیرند. نوشتم: مغلطه نکن؛چنین زنانی با این توصیف،ارتباطشان با واقعیت قطع شده و هر آنچه را که رنجشان می‌دهد، سرکوب می‌کنند.