✧ آغوشِ سکوت ✧

بله من گریه میکنم چون هنوز انسانم، چون هنوز احساساتم زنده هستند،چون شبیه شما نشدم و نخواهم شد...

فریبرز رئیس دانا

میانِ این‌همه تاریکی، چراغِ کوچکی بودیم که خاموش نشد؛ و همین، شاعرانه‌ترین شکلِ مقاومت بود.

فاجعه از جایی آغاز می‌شود که رنج، عادی می‌شود؛ بدترین شکلِ تسلیم، عادت کردن به چیزی‌ست که باید تغییر می‌کرد.

افکارش پریشان بود؛ در آن لحظه فکر هر موضوعی برایش تولید درد می‌کرد. میل داشت در خواب عمیقی فرو رود، همه‌چیز را فراموش کند و هنگام بیداری زندگی تازه‌ای را از سر گیرد.

داستایفسکی

«من از جنگی برگشته‌ام که هیچ‌کس ندید. هنوز دارم تکه‌های خودم را از میانِ طوفان جمع می‌کنم؛ پس لطفاً زخمِ تازه‌ای نباش بر تنِ خسته‌ی این روزهایم.»

به دیدنم که می‌آیی، دست‌خالی نیا؛ من دلم یک باغِ کوچک از تو می‌خواهد...

تو، تمامِ رازِ جهان را در سیاهیِ چشمانت پنهان کرده‌ای؛ و من، تمامِ جهانم را در تماشای نگاهت گم کرده‌ام.

چشم‌هایش جز لبخند چیزی نگفتند؛ اما مگر برای فهمیدنِ یک دل، شاهدی معتبرتر از چشم‌ها هم هست؟

تو را زنانه می‌خواهم! زیرا تمدن زنانه است، شعر زنانه است، ساقه‌ی گندم، شیشه‌ی عطر،حتی پاریس زنانه است... و بیروت با تمام زخم‌هایش، زنانه است، _نزار قبانی

اجرای گوگوش عزیز سال ۱۳۵۱