𝑼𝒏𝒔𝒂𝒊𝒅💔

ساعت 12 شب به بعد می‌فهمی که حالا اونقدرا هم مووآن نکردی.

و آره عزیزم من عصبانی‌ام. برای صمیمیت‌های از دست رفته عصبانی‌ام. برای این که تو نزدیک‌ترین آدم زندگیم و بهترین دوستم بودی، عصبانی‌ام. برای این که ذره‌ای تلاش نکردی، عصبانی‌ام. برای این که بیشتر از ۱۰۰ام رو برات خرج کردم و بهت باور داشتم ولی تو حتی ۱۰ات رو هم نتونستی برام بذاری.

کاش یه شبم از ذوق خوابم نبره، همش داره از غم خوابم نمیبره.

پسرا میگن “مثل تو زیاده” ولی Amin Tijay میگه: مثل تو ندیدم تو این کهکشان، منو دوتا چیز آروم میکرد چشات.

می‌دانستم نمی‌شود، فقط جنگیدم تا بعد‌ها بتوانم جواب دلم را بدهم.

تابستون خیلی فصل عجیبیه، همیشه یا یه آدم مهم میاد تو زندگیتون، یا یه آدم مهم از زندگیتون میره.

خاک عالم تو سرت که من این همه دوستت داشتم و تو اون همه قدر ندونستی.

اون خودش میدونه چقدر دوسش داری ولی تو اونی نیستی که اون می‌خواد.

از لحاظ روحی نیاز دارم ببینمت.

🤍

من بداخلاق نیستم، تو آدم موردعلاقم نیستی.

یه افسانه ژاپنی هست که می‌گه: وقتی یه نفر درگیر عشقِ یه طرفه می‌شه، تو ریه‌هاش گل رشد می‌کنه، و اگه به احساساتش ادامه بده و عاشق‌تر و عاشق‌تر بشه، گل‌ها هم بیشتر رشد می‌کنن، تا جایی‌ که با سرفه‌های شدید خون و گل بالا میاره و به طرز دردناکی میمیره.

اینکه پذیرفتم دوسش دارم ولی آدم زندگی من نیست خیلی برام دردناکه.

هر بار یکی بهم میگه بی احساس یاد تموم محبت هایی میفتم که واسه یه نفر خرج کردم و ندید.

من دلم نمی‌خواد کارما پس بدی ولی بجاش امیدوارم خدا انقدر خوشحالم کنه که یادم بره تو چقدر ناراحتم کردی.

به من قولِ همیشه رو نده. فقط بهم قول بده هر وقت که از دوست‌داشتنِ من دست کشیدی بهم بگی.

بزرگ‌ترین دستاورد تابستون امسالم این بود که خودم رو نکشتم.