𝑼𝒏𝒔𝒂𝒊𝒅💔

می‌دانستم نمی‌شود، فقط جنگیدم تا بعد‌ها بتوانم جواب دلم را بدهم.

تابستون خیلی فصل عجیبیه، همیشه یا یه آدم مهم میاد تو زندگیتون، یا یه آدم مهم از زندگیتون میره.

خاک عالم تو سرت که من این همه دوستت داشتم و تو اون همه قدر ندونستی.

اون خودش میدونه چقدر دوسش داری ولی تو اونی نیستی که اون می‌خواد.

از لحاظ روحی نیاز دارم ببینمت.

🤍

من بداخلاق نیستم، تو آدم موردعلاقم نیستی.

یه افسانه ژاپنی هست که می‌گه: وقتی یه نفر درگیر عشقِ یه طرفه می‌شه، تو ریه‌هاش گل رشد می‌کنه، و اگه به احساساتش ادامه بده و عاشق‌تر و عاشق‌تر بشه، گل‌ها هم بیشتر رشد می‌کنن، تا جایی‌ که با سرفه‌های شدید خون و گل بالا میاره و به طرز دردناکی میمیره.

اینکه پذیرفتم دوسش دارم ولی آدم زندگی من نیست خیلی برام دردناکه.

هر بار یکی بهم میگه بی احساس یاد تموم محبت هایی میفتم که واسه یه نفر خرج کردم و ندید.

من دلم نمی‌خواد کارما پس بدی ولی بجاش امیدوارم خدا انقدر خوشحالم کنه که یادم بره تو چقدر ناراحتم کردی.

به من قولِ همیشه رو نده. فقط بهم قول بده هر وقت که از دوست‌داشتنِ من دست کشیدی بهم بگی.

بزرگ‌ترین دستاورد تابستون امسالم این بود که خودم رو نکشتم.

بهت گفتم بمون، نه از روی عادت، از این که هنوز دلم می‌خواست یجایی از این رابطه؛ آخرش به « ما» ختم بشه.

مشکلم اینه که؛ می‌تونم یکی رو با همه‌ی عیب‌هاش دوست داشته باشم، ولی خودم حس می‌کنم باید هیچ ایرادی نداشته باشم تا یکی دوستم داشته باشه.

صدام بزن الهه چون خیلی دلم میخواد یه بار از نزدیک بغلت کنم ولی زندگی باهامون لج کرده .

صدام بزن الهه چون خودمم از دست خودم خسته شدم چه برسه به بقیه .