تـاروپـود🖤

خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هرکس آن را می‌دید، می‌فهمید جایی بی‌گناهی را کشته‌اند. -سوگ سیاوش، شاهرخ مسکوب

جوانه خسته، حکم پیر را دارد.

این سروده اشاره بر این دارد که این مردمان بر دردی قدیمی و حقیقت های کشته شده، جنازه های پنهان، سوگواری می‌کنند و زمان، زمان برخاستن مردمی‌ست که شادی از آنها گرفته شده است.

بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟ برکدام مرده‌ی پنهان می‌گرید از ساز بی‌زمان در کدام غار بر کدام تاریخ می‌موید این سیم و زه، این پنجه‌ی نادان؟ بگذار برخیزد مردم بی‌لبخند بگذار برخیزد! - در آستانه، سروده‌ی احمد شاملو

ارنست همینگوی در کتاب وداع با اسلحه این‌چنین تفاوت شب و روز را بیان می‌کند:

می‌دانم که شب مثل روز نیست؛ می‌دانم که همه‌چیز فرق می‌کند، موضوع های شب را نمی‌توان در روز بیان کرد، برای اینکه دیگر وجود ندارند، و شب ممکن است برای مردمان تنها، همین که تنهایی‌شان آغاز شد، وحشتناک باشد.

من و همسالانم جوانی نکرده پیر می‌شویم. گفتم: آینده پاداش این مشقت‌ها را خواهد داد. گفت: سالهایی را که از دستمان رفته چه کسی به ما پس می‌دهد؟ -همه می‌میرند، سیمون دوبوار

یک توضیحی بدم درباره اینکه رفتار نباید معیار باشه برای شما، مثال می‌زنم: زمانیکه می‌بینید یک شخصی رفتار ملایمی داره همراه با تبسم‌های گاه‌گاه، در نتیجه به این فکر می‌کنید که این فرد متواضعی هستش و یک ویژگی بهش نسبت می‌دید. بعد از روزها و ماه‌ها ممکنه اتفاقی رخ بده و بگویید: اینم مثل بقیه بود. مسئله لزوما افراد نیست، مسئله اینکه ما سوگیری نشون می‌دیم و در نتیجه باعث ایجاد احساس سرخوردگی در ما میشه. پس این که رفتارها حقیقت هستند باید در آن کمی تردید کرد و هرآنچه به انسانی مربوط می‌شود به صورت قطعیت نگاه نکنیم، چون هر انسانی قبل از هر نقشی که دارد یک انسان است. و مهم تر از همه، مفهومی در روانشناسی وجود داره به نام «خطای بنیادی اسناد»، یعنی ما ویژگی رو به خود فرد نسبت میدیم و سوگیری داریم نسبت به خود فرد، و توجهی به محیط نداریم. یعنی ممکنه آن شخص صرفا چون در محیطی قرار داشته که فردی به خصوصی بوده چنان رفتار می‌کرده و این بدین معنا نیست که حتما شخصی متواضع و نرم‌خو است. این اتفاق هم در سطح خرد رخ میده، مثل روابطات شخصی، خانوادگی، دوستی، عاشقانه و هم در سطح کلان از جمله سیاست. بهتر است بیشتر دقت کنیم. مه‌نامه

بله کشور آرام است آرام همچون سردخانه مردگان.

تو هرگز عدالت را در جهانی که جنایتکاران، قانون هارا نوشتند، پیدا نخواهی کرد. -باب مارلی

یا سرزمین مادری یا مرگ.

نباید دنبال عوض کردن دنیا بود. دنیا خیلی وقته راه افتاده. از همون اولش هم بد راه افتاده، بلافاصله هم راهش کج شده و توی این راه کج خیلی جلو رفته. حالا هیچ‌کس نمی‌دونه تو کدوم جهنم دره‌ای سرگردونه و ما رو هم با خودش می‌بره. هیچ‌کس هم نیست که دست آدمو بگیره. همه مثل همند. -کتاب خداحافظ گاری کوپر، رومن گاری

از نامه‌ی دریا بند به عزالدین: از کی این‌قدر بی‌کس شدیم؟ من چرا این‌قدر عصبانی هستم؟ چرا مرده‌هایمان فردا دوباره به زندگی ما برنمی‌گردند؟ چرا همه آن‌هایی که ترکمان کردند آخر هفته نمی‌آیند سری بزنند؟ چرا باران این‌قدر کم می‌بارد؟ سهم ما از آب، از زندگی، از زیبایی چیست؟

گاندی به خوبی بیان کرده:

اکثر انسانها حتی جسارت دور ریختن لباس‌هایی که مدتها بدون استفاده در کمد‌هایشان آویخته شده را ندارند؛ بعد توقع داریم که عقاید غلطی که قرنهاست در ذهنشان است به راحتی دور بریزند.

سرجای اولم هستم. تلاش می‌کنم اما نمی‌رسم. دارم دست و پا میزنم. -از نامه های داستایوفسکی به همسرش

یک احمق، یک احمق است. دو احمق، دو احمق است. اما ده هزار احمق، یک حزب سیاسی هستند. -فرانتس کافکا

سایه‌ی غم چنان سنگین بود که نمی‌دانستند برای کدام بخش ایران گریه کنند...

وحشتناک‌ترین کار در دنیا کشتن یک آدمه چون نه فقط هرچی که داشته رو میگیری بلکه هرچی که قرار بود داشته باشه رو هم میگیری. نابخشود، ۱۹۹۲