تـاروپـود🖤

ناامید‌کننده‌ترین ننگ ها، ننگ آن نادانی است که گمان می‌کند همه چیز را می‌داند و درنتیجه به خودش اجازه آدم‌کشی می‌دهد. -آلبر کامو

‏در فارسی از قدیم شجاعت و جسارت با دل مفهوم‌پردازی می‌شده، نه با اندام‌های جنسی مردانه. مثل دلاور یا دِلیر که امروز به فتح دال تلفظ می‌کنیم. دل‌گنده و پردل و… و نیز جگر.

فریب دادن فریبکار، لذت دو چندان دارد. نیکولا ماکیاولی

و مپوشان چهره با دستان خون آلود. می‌شناسدت به صد نقش و نشان مردم. می‌درخشد زیر برق چکمه های تو لکه های خون دامنگیر. ای جلاد! ننگت باد!

تموم تنم زخم هدیه این کشوره. سوگند

برای نسلی که خسته تر از سنشه.

آه نه. دیگر حوصله‌ی مراسم دیگری را ندارم! این دیگری برای احضار نیروهای نامرئی در جهان مرئی! چه ربطی دارد به دنیای امروز ما؟ فارغ‌التحصیل‌ها از دانشگاه بیرون می‌آیند کار گیر نمی‌آورند. مسن‌ها بازنشسته می‌شوند و گرفتار یک لقمه‌ی نانند. آدم‌بزرگ‌ها که از نه صبح تا پنج بعدازظهر جان می‌کنند تا خرج خانواده و تحصیل بچه‌هایشان را بدهند، فرصتی برای رویاهایشان ندارند. مدام با سر می‌خورند به چیزی که ما بهش می‌گوییم «واقعیت تلخ». دنیا هیچ‌وقت به اندازه‌ی حالا دچار تفرقه نبوده، با جنگ‌های مذهبی، نسل‌کشی، بی‌احترامی به زمین، بحران‌های اقتصادی، افسردگی، فقر... با مردمی که همه فکر می‌کنند راه‌حل فوری برای حل حداقل یکی از مشکلات دنیا در چنته دارند. هرچه هم جلوتر می‌رویم، اوضاع تاریک‌تر به نظر می‌رسد. من اینجا چه می‌کنم؟ مشغول یافتن راهم در سنتی معنوی که ریشه در گذشته‌های ازدست‌رفته دارد و از «اکنون» و چالش‌هایش بسیار دور است؟ رمان الف، پائولو کوئلیو

ضحاک چون ماران بر دو شانه داشت همه را به خون جوانان سیر می‌داشت شاهنامه فردوسی

ای کاش میشد صداشون بکنی و یک بار دیگه هم ببینیشون.

کثافت بزنم به اون خون نجست که بچه مردمو زدی.

و زخم روی تن تو، تا استخوان مرا غمگین کرد.

انگار این آهنگو برای ما ساختن.

ما کی می‌خواییم یاد بگیریم؟ ما بالاخره کی یاد می‌گیریم؟ چند تا دیکتاتور دیگه باید بیان روی کار؟ که کاری که می‌خوان رو انجام بدن؟ عشق و حالشون رو بکنن، امتیاز کلان بهشون داده بشه، تا یاد بگیریم که نمی‌تونیم با ببر رفتار منطقی داشته باشیم، وقتی سرمون توی دهنشه.

من از پایان شما آغاز می‌شوم.

چرا رنج به خودی خود آموزش دهنده نیست؟

اگر رنج واقعاً آموزش می‌داد، دنیا باید پر از آدم‌های دانا می‌بود. اما درد برای کسانی که جرأت و توان شنیدن آن را ندارند، درسی ندارد. رنج به‌خودیِ‌خود آموزگار نیست؛ فقط آشکار می‌کند، ذهن را از خیال خالی می‌کند و آنچه از قبل بر آن حاکم بوده نشان می‌دهد. برای بعضی‌ها، درد فهم را تیزتر می‌کند و حقیقت‌های پنهان را به آگاهی می‌آورد. برای بعضی دیگر، فقط انکار را بیشتر می‌کند و حالت دفاعی را به عادتی سخت تبدیل می‌کند. تروما آگاهی نمی‌سازد؛ فقط آنچه از قبل در روان بوده قوی‌تر می‌کند. همان زخمی که یک نفر را بیدار می‌کند، ممکن است فردی دیگر را به شکلی جبران‌ناپذیر دگرگون کند. اگر اراده‌ای برای روبه‌رو شدن با تعارض‌های درونی نباشد، درد به تکرار تبدیل می‌شود، نه به شناخت. بنابراین بدبختی در نسل‌ها ادامه پیدا می‌کند؛ نه به‌خاطر عمیق بودنش، بلکه چون بیشتر افراد ترجیح می‌دهند تحمل کنند تا اینکه درک کنند. درد همیشه سخن می‌گوید، اما فقط ذهنِ منظم می‌تواند زبان آن را به دانش تبدیل کند. کارل گوستاو یونگ

چهل روز تمام شده است؟ خیر هیچ رنجی بر من تمام نشده است. مه‌نامه

بسیار خوب، دونیا جان. خوب، هرروز که تصمیم گرفته‌اید، همانطور باشد. برای خود من هم راحت‌تر است. من از تظاهر و دروغ خوشم نمی‌آید. بهتر است تمام حقایق را بگوئیم. حال پتر‌پترویچ می‌خواهد قهر کند، می‌خواهد نکند! جنایات و مکافات،داستایوفسکی

خانه‌ی سوخته را آتش چرا می‌زنند؟ فرزانه آبادی

ما می‌خواهیم در وطن زندگی کنیم نه فقط براش غصه بخوریم.