شیشه

درست می‌گفتی، انسان موجود عجیبیه میتونه به چیزی خودش معنا بده و بعد تمام عمرش رو صرف تحمل کردن همون معنا کنه.

در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن

تارهای سفید موهایت مثل برف بی‌حوصله‌ای که روی موهایت نشسته؛ قشنگ است.

انگار تمام قصه‌های نگفته‌ات را توی مردمک‌هایت نگه داشته‌ای.

چشم‌هایت، گرم، آشنا و عمیق.

قصه‌ی آدم همیشه یک بخش نگفته دارد. یک تالار بسته در طبقه‌ی زیرزمین ذهن. نه برای تعریف کردن ساخته شده، نه برای فراموش کردن. تو از کنارش رد می‌شوی، روزها، شب‌ها، اما او همان‌جاست، بی‌صدا، پلک حتی نمی‌زند.

خیال می‌بافم. خیال، زمان را نمی‌شناسد. گذشته و آینده را با هم می‌آمیزد، می‌رود، برمی‌گردد، و همچنان می‌ماند.

دور بودی ولی از دورم قشنگ بودی ماه من.

گلایه کن، چیزی بخواه، حرفی بزن.

امروز دلم گرفته.

«تنهایی» همون چاله ست. چاله بعضیا بزرگتره. چاله بعضیا همیشه آفتابیه. تو چاله بعضیا برف جمع شده. تو بعضیام بارون. شاعرا ماهی شدن. بیچاره شاعرا. اصلا بیچاره اون ماهی قرمزا، که هر چی فکر میکنن، تو خودشون سین نمیبینن، شین نمیبینن. هیچ حرفی ندارن. تُنگم هر جور بَزَک کنی، تنگه دیگه. اونا میمیرن تا بقیه سفره عیدشون قشنگتر باشه. میمیرن تا بقیه حال کنن. بیچاره ماهیا. بیچاره شاعرا... معین دهاز

‏من وقتی شک می‌کنم، خیلی می‌ترسم.

فقط کسانی که زمان رفتن؛ در را آهسته و بی‌سر و صدا می‌بندند، باز نخواهند گشت. غسان کنفانی

‏پدرم گفت: چراغ ‏و شب از شب پر شد.

شب و روز دروغ نیست.