زثولیت

بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید این لطافت که تو داری همه دل‌ها بفریبد وین بشاشت که تو داری همه غم‌ها بزداید رشکم از پیرهن آید که در آغوش تو خسبد زهرم از غالیه آید که بر اندام تو ساید نیشکر با همه شیرینی اگر لب بگشایی پیش نطق شکرینت چو نی انگشت بخاید گر مرا هیچ نباشد نه به دنیا نه به عقبی چون تو دارم همه دارم دگرم هیچ نباید دل به سختی بنهادم پس از آن دل به تو دادم هر که از دوست تحمل نکند عهد نپاید با همه خلق نمودم خم ابرو که تو داری ماه نو هر که ببیند به همه کس بنماید گر حلالست که خون همه عالم تو بریزی آن که روی از همه عالم به تو آورد نشاید چشم عاشق نتوان دوخت که معشوق نبیند پای بلبل نتوان بست که بر گل نسراید سعدیا دیدن زیبا نه حرامست ولیکن نظری گر بربایی دلت از کف برباید

#سعدی. | وصف دقایقی پیش.

سلام، اگر بگویم که شما برای همه رحمان و رحیم و برای من گاهی شیطان رجیم‌ هستید ممکن است ناراحت شوید؟ آخر چطور دلت می‌آید؟ من به شما جدنی می‌گویم که فلان کار کله‌ام را غصه‌آلود می‌کند لطفاً از من دور نگهش دار، چطور می‌توانی که آن را به من نزدیک کنی؟ من دیشب به سقف اتاقم نگاه کردم، چون که شما در بالای سر ما هستی، نگاه کردم و گفتم که اگر آن فلان اتفاق نیفتد فردا گریه خواهم کرد و دیدید که به پای حرفم ما‌ندم. بابت اینکه به هیچ نحوی از حرف‌هایی که گفته‌ام رد نمی‌شوم، کله‌ام را گرد کن. مرغ حرف‌های من یک پا دارد، مثلاً هنگامی که از او خداحافظی کردم تنها به این دلیل بود که روز قبل‌اش از خود گفته بودم و‌ اگر رفتاری خلاف بر این می‌کردم، به پای مرغم‌ لگد می‌زدم و دیگر نمی‌توانست به پای حرفم بماند و این بد بود، مگه نه؟ وراجی نمی‌کنم، البته که من وراج نیستم و فقط کله‌ام پر از حرف است ولی سوال دارم، لطفنش‌ لطف کنید در گوشم بگویید که وقتی من را درست می‌کردی برایم خار گذاشتی؟ چطور دلت آمد؟ من که بیشتر وقت‌ها بچهٔ خوبی هستم! . امضا بامبینو سه ساله از اتاقش‌.‌

[از سری نامه‌های بامبینو.]

#زث.

گمون می‌کردم دیگه از یه جا به بعد اوضاع بر وفق مراده، خداسرشاهده اینجوری که داره پیش میره حتی به داشاق مراد هم نیست.

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز ز رویِ صدق و صفا گشته با دلم دمساز روندگانِ طریقت ره بلا سپرند رفیقِ عشق چه غم دارد از نشیب و فراز غمِ حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب که نیست سینهٔ ارباب کینه‌، محرم راز اگر چه حُسنِ تو از عشق غیر مُستغنی‌ست من آن نیم که از این عشق‌بازی آیم باز چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم ز اشک پُرس حکایت که من نیَم غَمّاز چه فتنه بود که مَشّاطِهٔ قضا انگیخت که کرد نرگسِ مستش سیَه به سرمهٔ ناز بدین سپاس که مجلس مُنَوَّر است به دوست گَرَت چو شمع جفایی رِسَد بسوز و بساز غرض کِرشمهٔ حُسن است ور نه حاجت نیست جمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز غزل سُرایی ناهید صرفه‌ای نَبرد در آن مَقام که حافظ برآورد آواز

#حافظ. | شکر.

دانستن چرایی عمل، قبل از آنکه به فعل بدل شود لازم‌الاجراست. مثالاً عابد در برابر معبود به چه حاجت خم و راست می‌شود و به چه علت برای امامش سینه می‌کوبد؟ اگر کنکاش در چرایی، به اجبار، جهل و ندانم کاری رسید به مراتب، صرفِ فعل بر عمل، مقدم‌تر از عمل به فعل است و یحتمل این صرافت، از خودِ عمل فاقد چرایی، ارجح‌ است. در امتداد مثال باید گفت که عبادت از روی اجبار و اکراه ذره‌ای برای آن که تو عبیدش‌ هستی، ارزشمند نیست؛ به همان اندازه فاقد ارزش است که عبادت تو، برای او فارغ از نیاز. می‌گوید آن ما هستیم که به عبادت معبود نیازمندیم، اما این نیاز از کجاست؟ چرایی نیاز ما چیست؟ (می‌دانی؟ نه.) همه چیز را با عقل بسنج و اگر سنجیده نشد، رهایش کن. اصلاً بگذار به تو بگویند تارک‌الصلاة، عامل بی‌علم را به چه ماند؟ به هیچ. به قول او «عالم به عمل باید بود». #زث.

آها مچکرم.

سلام از ما. پیوی همون

علیک سلام، تارگپ‌ چیه؟

تارگپ

جناب تلخ‌وش سلام وقت بخیر، یه سوال داشتم. کجا بپرسمش؟

تو با ناکوکی‌‌های دنیا می‌سازی و او با ساز تو نمی‌سازد؛ چنین است که او می‌رقصد و‌ تو می‌گریی. در این وحدت اضدادی‌ که بر احوالاتمان نشسته، این من هستم که تحلیل می‌روم. مابین هیچ و یک‌ها، همیشه عقیده‌ام بر تولد نور در قعر تاریکی، مؤمن بود؛ منتها این بار وحشت خو گرفتن با تاریکی مرا بارها گاییده، نکند عرش مارا سوار بر خرش کرده و دارد به گا می‌برد؟ #زث.