ㅤ𝗆𝗂ԁ𝗈𝗋𝗂ᥲ🔒

☆ ستاره .

در میان افق بی کران آسمان، تک تک ستاره ها را از نظر میگذرانم تا روشنی بخش مورد علاقه ات را پیدا کنم. میشمارم، دوهزار و یک.. دوهزار و دو.. دوهزار و سه.. ‌پیدایش میکنم. دستت را میان انگشتانم میفشارم و بالا آورده درست رو به روی ستاره ای کوچک و محو شده در میان ابرها قرار میدهم؛ اجازه میدهم با رویا لمسش کنی و لبخندت را میبوسم. لبخند شیرینت را... همان که به بنیانم لطمه میزند را میبوسم. ‌دست آزادم روی چشم هایت حرکت میکند و دردی وجودم را فرا میگیرد. کاش شکایت میکردی از اینکه مانع دیدن ستاره ات شده ام. کاش به جای صفحه ای سیاه.. من مانع دیدنت میشدم! مدتی است که از ستاره ات صحبت میکنی و من نیز هم. ناگهان انگشتانت میان دستم میلغزند و به رقص درآمده، شیدایم میکنند. نجوایت زیر گوشم میپیچد و خام دلبری کردنت میشوم؛ وجودم را با هر حرکت و صحبت به سخره میگیری و درهم میشکنی؛ بند بند مرا جدا و دوباره پاره پاره به یکدیگر وصل میکنی.

شاید این خودخواهی محض است.. اما کاش تا ابد محتاج دست هایم بمانی، و بمانی.

‍ ' Fall in the sky ... '

ممنونمم😭

خدای من دارم از ذوق میمیرمم واایاینسنسنسمطم😭😭😭😭😭😭😭 فیو:))😭😭😭😭

این شیپ جذاببت رنگ سبز رو دوچندان کرده، خدای من. اسلی. برای این موزیک من سر میزنم، کاملا جدی فیوم هربار اثبات میکنه که لایق فیو بودنه

10 ¦ 1

` ℘art one ::

نمی‌دانم در کدام پیچ‌وخمِ تاریکِ ذهنم گم شده‌ام. انگار سال‌هاست در هزارتویی بی‌انتها سرگردانم؛ جایی که نه نشانی از حقیقت پیداست و نه ردّی از آرامش. هرچه پیش می‌روم، دیوارهای این تاریکی بلندتر می‌شوند و راه‌ها یکی پس از دیگری به بن‌بست می‌رسند. عقل، مرا به سویی می‌کشد و قلب، به سویی دیگر. میان این کشمکشِ بی‌رحم، تکه‌تکه می‌شوم؛ گویی روحم طنابی‌ست که دو دستِ نادیدنی از دو سو می‌کشند و هیچ‌کدام رهایش نمی‌کنند. نمی‌دانم چرا همیشه آرزوهایم پیش از رسیدن، در میانه‌ی راه جان می‌دهند. چرا هر آنچه دوستش دارم، در دستانم به سایه‌ای دوردست بدل می‌شود. در سینه‌ام اندوهی لانه کرده که هیچ واژه‌ای توان توصیفش را ندارد؛ اندوهی سنگین‌تر از آن‌که بر زبان جاری شود. قلبم درد می‌کند؛ نه آن دردهای ساده و گذرا، بلکه دردی که گویی از اعماق استخوان‌هایم ریشه دوانده است. گاهی احساس می‌کنم سیم‌های خاردار به دور قلبم پیچیده‌اند و با هر تپش، بیشتر در گوشت و جانم فرو می‌روند. هر ضربان، زخمی تازه است و هر نفس، یادآور رنجی که پایانی برایش نمی‌بینم. از کسی یاری نمی‌خواهم؛ شاید چون هیچ‌کس زبان این ویرانی را نمی‌فهمد. شاید هم از بس در سکوت گریسته‌ام که دیگر صدای فریادم به گوش خودم هم نمی‌رسد. و اکنون، در میان این شبِ بی‌انتها ایستاده‌ام؛ خسته، زخمی و گم‌شده. گاهی با خود می‌اندیشم که شاید سهم من همین تاریکی باشد؛ همین سیاهیِ سردی که آرام‌آرام دور روحم می‌پیچد و مرا در خود دفن می‌کند.

ترجیح می‌دادم هیچ‌وقت به تو فکر نکنم. اما دوری‌ات فرصتی بود برای دیدنِ حقیقتی که عشق، سال‌ها از چشمانم پنهان کرده بود.

شاید دوستم داشتی، اما نه به اندازه‌ای که من دوستت داشتم.

مرسییی بوس بهتتت😭😭😭

خیلی خوب بود خسته نباشی(:

ممقمقم چه ادیت خوشگلی بود😭😭😭😭