Isolation

می‌بینی! این حقیقت ماست نزدیک و دور، واهمه در واهمه و مثل این ماه ناگزیر که گردیده است‌ گرد جهان و باز همچنان درست همانجا که بوده مانده است و هر شب انگار، در غیابت باید خیره ماند همچون ماه در حلقه‌ی عزایی که کم‌کم عادی شده‌ است. محمد مختاری

به جُستجوی تو بر درگاهِ کوه می‌گریم، در آستانه‌ی دریا و علف. به جُستجوی تو در معبرِ بادها می‌گریم در چارراهِ فصول، در چارچوبِ شکسته‌ی پنجره‌یی که آسمانِ ابرآلوده را قابی کهنه می‌گیرد. به انتظارِ تصویرِ تو این دفترِ خالی تا چند تا چند ورق خواهد خورد؟  جریانِ باد را پذیرفتن و عشق را که خواهرِ مرگ است. و جاودانگی، رازش را با تو در میان نهاد پس به هیأتِ گنجی درآمدی بایسته و آز انگیز گنجی از آن‌ دست که تملکِ خاک را و دیاران را از این‌سان دلپذیر کرده است! نامت سپیده‌دمی‌ست که بر پیشانی‌ِ آسمان می‌گذرد متبرک باد نامِ تو! و ما همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را هنوز را … سوگ‌سرود احمدشاملو برای فروغ فرخزاد

در اين باغ کوچک چرا... چرا صدای تبر قطع نمی شود؟ چرا صدای افتادن؟ تا کی به سوگ سرو ها بنشينيم تا کی به سوگ صنوبر ها؟ در اين باغ کوچک، مگر چند سرو و صنوبر هست که دندان برنده‌ی تبر از شکستن‌شان سير نمی‌شود ؟ تا کی ، پس تا کی..؟ در سوگِ سروهای خفته سياه بپوشند و دل های صنوبريشان را در اشک داغ به گرسنه‌ی ابدی، خاک، بچشانند. اما صدای تبر قطع نمي شود در خواب و بيداری صدای تبر قطع نمی شود و باغ کوچک ما می لرزد در خويش و می گريد در خويش... منوچهر آتشی

سوزی که در آسمان نگنجد دارم وان ناله که در دهان نگنجد دارم گفتی ز جهان چه غصه داری آخر آن غصه که در جهان نگنجد دارم - خاقانی

غزل مرگ قو با خط شاعر آن؛ مهدی حمیدی شیرازی

اندوه که از حد بگذرد جایش را می‌دهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آن‌چه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند و در آن لحظه‌در سکوت فقط نگاه می‌کنی و نگاه‌می‌کنی. صادق هدایت.

بخشی از مستند کته کلویتس پرتره‌ای از نقاش اکسپرسیونیست آلمانی سازنده: نوربرت بانج و رون اوردرز ۱۹۸۱

Tod, Frau und Kind, 1910 By Käthe Kollwitz

فعلا میسازم. چه می‌شود کرد؛ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی درآورد؟ همین است که هست. فروغ فرخزاد به فریدون.

شب از وحشت گرانبار است‌ جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بيدار چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است..؟ سهراب سپهری.