‌نَفَس‌المهموم‌

زان چشم سیه مست به یک غمزه دوا کن

ای خسرو خوبان نظری سوی گدا کن           رحمی به من سو خته ی بی سر و پا کن

تمنای نگاهی

هنوزخراب یک نظر از چشم نیمه ‌خواب تو‌ام…

در سایه ما نشست روزی خورشید که این چنین بلند است

دل می‌خورد غم و من میخورم غمش

در‌میکده‌ی‌عـشـقِ‌تـو‌من‌پیرِ‌طـریقم پروانه‌وسرمست‌ِتو،ازعهدِعتیقم..!

به رفیقاتون اعتماد نکنید به او اعتماد کنید…

او چیز دیگر داند او‌ چیز دیگر سازد

جمعیت اطراف مرا یار مپندار یعقوب غریب است میان پسرانش

Now it seems like I've become more patient but instead a light in me that I wanted to keep forever is extinguished

ما بی سلیقه ایم تو حاجات ما بخواه

خاکستری