‌نَفَس‌المهموم‌

او چیز دیگر داند او‌ چیز دیگر سازد

جمعیت اطراف مرا یار مپندار یعقوب غریب است میان پسرانش

Now it seems like I've become more patient but instead a light in me that I wanted to keep forever is extinguished

ما بی سلیقه ایم تو حاجات ما بخواه

خاکستری

زنده می‌کرد مرا دم‌به‌دم امیدِ وصال ورنه دور از نظرت کشتهٔ هجران بودم

بر صبح غربت لعنت

هر چه آمد به سر ما همه از دوری توست

رسوای جهان تا کِی؟

لیک امید وصالت، زنده دارد این دل

نگاه چشمانم به چشمان توست نمیبینی غم ما را؟