اشاره
Open in Telegram
در خواب دوش، پیری در کوی عشق دیدم با دست اشارتم کرد، که عزم سوی ما کن نسرین غلامی ، درمانگر تحلیلی @nasin459gh
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
234
Subscribers
No data24 hours
+67 days
+2930 days
Number of Posts
Data loading in progress...
Reactions
Comments
Telegram Stars
TOP posts by
Data loading in progress...
Publication analysis
Posts | Views dynamics | |||||
در فوبیاها به سادگی می توانیم نحوه تغییر شکل خطر درونی به خطر بیرونی را مشاهده کنیم ،یعنی نحوه تغییر اضطراب نوروتیک به یک اضطراب ظاهراً واقعی.
برای ساده سازی اوضاعی که اغلب پیچیده است.بیاید فرض کنیم که ترس بیمار مبتلا به گذرهراسی همواره ترس از وسوسه ایست که با دیدن مردم خیابان در او برانگیخته می شود.او در فوبیایش یک جابجایی را رقم می زند و در نتیجه از یک موقعیت بیرونی می ترسد.چیزی که از این عایدش می شود به وضوح این است که فکر می کند این طوری بهتر می تواند از خودش محافظت کند. با فرار از خطر بیرونی می توان خود را نجات داد، فرار از خطر درونی کاری کارستان است.
درسگفتار اضطراب و رانه ها
زیگموند فروید ترجمه علی الوند
نسرین غلامی،درمانگر تحلیلی
#روانکاوی #فروید#جابجاییhttps://t.me/esharepsychoanalysis | 72 | 1 | 0 | 11 | Loading... | |
در جلسه رواندرمانی چه بگوییم؟
بسیار پیش می آید که مراجع در ابتدای جلسه می گوید
«نمیدانم امروز درباره چه چیزی حرف بزنم.»
این جمله نشانه خالی بودن ذهن مراجع نیست
گاهی مراجعین تصور میکنند باید برای جلسات از بحران ها و مسائل خانوادگی حرف بزنند و حتی احساس تکلیف می کنند که موضوع با اهمیت برای روانکاو بیاورند
اما در رواندرمانی همیشه لازم نیست از اتفاقهای بزرگ شروع کنیم.
هر چیزی که ذهن ما را مشغول کرده موضوع با اهمیتی است و اکثرا جلساتی که مراجع از قبل برنامه ریزی نکرده جلسات پربارتری هستند حتی اگر در ابتدا سکوت و مکث طولانی داشته باشد .
به عبارتی سکوت نیز بخشی از گفتگو است و آبستن تفکر است لذا از ساکت بودن در جلسه نباید ترسید
آدم های که فکر شما رو به خود مشغول کردند
خاطرات تکراری، نشخوار فکری و گفتگوهایی که فراموش نمیشوند،
و از همه مهمتر خواب ها که به تعبیر فروید شاهراه رسیدن به ناخودآگاه است
فانتزی های روزانه، تصورات و تخیلات موضوعات مهم درمان اند.
خواب ها صرفا از امیال ما سخن نمیگویند بلکه ما را نقد هم می کنند
.
ممکن است سکوت کردن، عوض کردن موضوع یا «چیزی به ذهنم نمیرسد»، الگویی باشد که فرد تنها در جلسه انجام نمیدهد؛ شاید در رابطههای دیگر نیز، وقتی چیزی مهم، دشوار یا اضطرابآور میشود، به همین شکل از آن فاصله میگیرد.
مثلا مراجعی که همیشه مادرش برای او تصمیم گرفته منتظر هست درمانگر موضوع جلسات را روشن کند
یا از درمانگر به دلیلی عصبانی هست احساس میکند درمانگر اونو نفهمیده یا حتی احساس میکنه جلسات درمان فایده نداره اما به جای گفتگو سکوت میکنه چون همیشه در روابط نقد کردن و مطالبه گری را خطرناک پنداشته.
همینطور فردی که همیشه در تلاش است تصویر خوبی از خود به جا بگذاره مسأله های مهمش را ممکنه به جلسه نیاورد تا تصویرش خراب نشود. ممکنه مراجع با نپرداختن به مسائل مهم در تلاش باشه از درمانگر مراقبت کنه.
یا نمی خواهد به آن بپردازد چون از یادآوری آن می ترسد
پس اگر دفعه بعد هم احساس کردیم حرفی برای جلسه نداریم به این فکر کنیم دلیلش چیست؟
از خودمون بپرسیم
پشت حرف نزدن و سکوت من چیه؟
در رواندرمانی لازم نیست همیشه بدانیم چه چیزی «مهم» است و چه چیزی نیست.
مکثها، تغییر موضوعها، فراموشیها، سکوتها و حتی چیزهایی که نمیتوانیم بگوییم نیز میتوانند بخشی از آن چیزی باشند که در حال تجربه کردن آن هستیم.
و حتی در این مواقع تمرین کنیم که سکوتمان و کند شدن مسیر رو تاب بیاریم .
#روانکاوی #رواندرمانی #تداعی_آزاد #ناخودآگاه
نسرین غلامی
درمانگر تحلیلی
https://t.me/esharepsychoanalysis | 312 | 9 | 0 | 18 | Loading... |
