ناتموم؛

باید یادم بمونه واسه کسی که از اعماق وجودش به اندازه‌ای که من دوسش دارم، دوسم نداره تلاش نکنم.

شاید هر مدل پسری رو بتونم تحمل کنم ولی پسر بی ارزه و غیرحمایتگر رو هرگز! هرگز عزیزم.

یادمه خیلی سال پیش یه پادکست گوش میدادم که یه آدم خیلی باسواد صحبت میکرد و میگفت طبیعت ریتم خودش رو داره؛ همونقدر که زباله ریختن به طبیعت صدمه میزنه همونقدرم موزیک گذاشتن، پس وقتی میرین توی طبیعت این ریتم رو نشکونید. بعد از شنیدن این جمله خیلی بهش فکر کردم، و با خودم میگفتم خدا میدونه چندتا پرنده آشیانه‌شون رو ترک میکنن به خاطر همین صداها که انسان درش دخیل هست و هیچ تعلقی به محیط نداره و هزار هزار مثال دیگه که چیزی جز شرمنده شدن از وجود انسان نیست.

هیچوقت این آدمایی که میان تو طبیعت و اسپیکر اندازه خودشون میارن رو نمیفهمم. عزیزم تو اگه میخوای موزیک با صدای بلند بذاری خب چرا تو خونت مهمونی نمیگیری.

یکی بیاد با من حرف بزنه تا طلوع نخوابم و بتونم آسمون خوشگل موشکل طلوع رو ببینم.

نبودن های بدون دلیل، یادآور الگو‌های قدیمی با آدم‌های گذشته زندگیم هست. و اینجاست که یک اتفاقِ فعلی با مجموعه‌ای از تجربه‌های گذشته قاطی می‌شه و پیش بینی آینده رابطه برام راحت‌تر و البته وحشتناک‌تر هست؛ چرا که منِ امروز چارچوپ‌ها و خط قرمزهام رو بیشتر از هروقت دیگه‌ای میشناسم.

از جمع‌های دخترونه‌ای که همه تو پوزن بیزارم.

اینجوری واستون بگم که در فیلم و سریال دیدن بسیار بی‌جنبه‌ام؛ اگه یه سریالی رو شروع کنم که دوسش داشته باشم، دیگه تمرکزی واسه انجام کارهای دیگه‌م ندارم تا سریال رو تموم نکنم.

با من از بعدا حرف نزن، من از همه‌ی بعداها بدم میاد.

یه گرافیست جدید به شرکت اضافه شده که به گمونم باید باهاش پیر و کور شم. خب عزیزم یکم کاربلد باش همه چیزو که نباید من واست توضیح بدم.(حالا من اصلاً حیطم گرافیک هم نیست)

در حالی که با ماه خیره شدم و تو ذهنم دارم یه عالمه با خودم حرف میزنم، میدونم که اگه تا صبح هم بشینم و نگاش کنم و حرف بزنم، نه خسته میشم نه حرف کم میارم.

تو هر جایی جز ایران می‌شه هنر رو از هنرمند جدا کرد. اما وقتی یه هنرمند ایرانی از حکومتی که مسئول کشته شدن یه عالمه انسان بی‌گناهه و هزاران هزار سرو سبز رو به زمین زده، حمایت می‌کنه، دیگه نمی‌شه چشم‌ها رو بست و گوش‌ها رو گرفت و به هر قیمتی از هنر حمایت کرد. پس اگه همچنان چنین هنرمندایی رو فالو دارید، پستاشون رو لایک می‌کنید، آهنگ‌هاشون رو استریم می‌زنید و بلیت کنسرت‌هاشون رو می‌خرید، در چشم من فرق خاصی با جیره‌خور و فدایی حکومت ندارین.

پیشنهادم بهتون اینه که اگه رفتید فورته، کیک گاناشی که یه کیک خیس شکلاتی اسفنجی هست و روش شکلات آب شده ریختن که بعد از سرد شدن بسته رو امتحان کنید و عشق کنید.

آدم‌هایی که دردی رو درمون میکنن که خودشون باعث و بانیش نیستن>>>

یکی نوشته بود: بعد سه سال تونستم از کارم دل بکنم و استعفا بدم و دوستام واسم جایزه شجاعت گرفتن. (عکس خودش و گلش هم گذاشته بود) *بامزه‌های کیوتِ شجاع و خوش ایده. :))

چون رفتم توییتر و تعداد عکس غذاهای خوشمزه هزار برابر اینستاگرام بود. :)