ناتموم؛

همیشه به این فکر می‌کنم که چقدر به چیزای متفاوتی علاقه دارم، چقدر دوست دارم تو همشون رشد کنم؛ اما زمان بهم اجازه میده؟خیر. آیا شرایط اقتصادی جامعه اجازه میده؟ خیر. بعدش با خودم فکر می‌کنم پس هدف خلقت انسان چی بود وقتی نمیتونست مسیرهایی که دوست داره رو زیست کنه؟ و براش پاسخی پیدا نمیکنم. به درهای مختلف چنگ می‌زنم تا جوابی پیدا کنم و قلب و ذهنم رو آروم کنم ولی پیدا نمیشه. به راستی که اگر خدایی هست چرا پاسخی برای بعضی سؤال‌ها نیست؟

بعضی از آدم‌های پرمحبت و خوش بیان حتی از پشت گوشی هم واسم مشخصن؛ مثلاً اگر به واسطه کارم که دورکار هستم با یک همکار جدید ارتباط می‌گیرم و اون شخص خیلی خشک و جدی باهام صحبت می‌کنه احتمالاً هیچ برچسبی روی اون شخص نزنم و مشتاق ارتباط‌های بیشتر هم باهاش نباشم. اما اگه اون شخص در اولین ارتباطمون نسبت به هر صحبتی ری‌اکت داشته باشه، یا مثلاً در جواب وقت بخیرها یه پاسخی بده، در پایان بررسی‌های رفت و آمدی یه خسته نباشید بگه میتونم برچسب خوش رفتار بودن رو بهش بزنم. مثلاً امروز که فامیلی یه آدم جدید رو به جای حقانی، حقیقی صدا زدم و برگشت گفت البته من حقانیم و من عذرخواهی کردم و در جواب فدای سرت شنیدم، ندیده احساس کردم اگر کنارش هم کار می‌کردم از جمله همکارای خسته کننده بی‌روح نبود واسم. نمیدونم واسه کیا این جزیئات به چشم نمیاد ولی من هر روز فکر می‌کنم شاید آدم جزئی نگریم، البته هنوزم شاید؛ چون مطمئن نیستم این توجه‌ها از جزئی‌نگر بودن میاد یا عادی هستن و از بس دور بودن و آدما پرتنش بودن، حالا برجسته‌ شدن.

داشتم یه سری نوشته‌های آدم‌های مختلف رو میخوندم؛ دیدم چقدر تفاوت دارن. یه سری از آدم‌ها اونقدر دامنه لغات گسترده‌ای دارن که از نوشته‌هاشون میشه فهمید، از اینکه هیچوقت جمله تکراری نمیگن، از اینکه فقط جمله‌های رایج رو به کار نمی‌برن و دروغ نگفتم اگه بگم بنده مغز این آدم‌هام. مطمن نیستم این توانایی چیدن کلمات دقیقاً از کجا میاد ولی خودم رو مقصر میدونم که سال‌های اخیر کتاب‌های کمتری خوندم.

شاید این بارون، شروع شستن غم و غصه‌های ما باشه.

نظریه کم طرفدارم اینه که تیرامیسو با بیسکویت پتی بور خوشمزه‌تر از لیدی فینگره.

وای بر ایجنت‌های اینستاگرام که چه قدرت عجیبی از هوش مصنوعی رو دارن نشون می‌دن! احساس می‌کنم هرچه زودتر باید این اپلیکیشن رو از بیخ و بٌن حذف کنم.

یه وقتا دلم واسه آدمایی تنگ میشه که هرگز نداشتمشون.

روز دخترایی که به خاطر شجاعتشون دیگه بین ما نیستن، مبارک.

دخترا، دوس‌پسراتون واستون چی خریدن؟ اگه پسرید بگید، واسه دوسدخترتون چی خریدید؟ t.me/HidenChat_Bot?start=309536595

وقتی یکی فکر می‌کنه یه گوشه نشستم تا افسردگی من رو از پا دربیاره، ناراحت می‌شم. عزیزم، تو نمی‌دونی من از لحظه‌ای که چشم‌هام رو باز می‌کنم تا وقتی که دوباره می‌بندمشون، چطور خودم رو کشون‌کشون به جنگ زندگی می‌برم. چقدر برای دووم آوردن تلاش می‌کنم؛ حتی وقتی از تمام توانم چیزی نمونده.

پاسخش کوتاه و واضحه: ج.ا

هر چقدر افسردگی و حال بد بیشتر باشه به همون نسبت به‌تعویق‌انداختن کارا و وظایف بالاتر میره.

خودشناسی خیلی کار سختیه اما حس می‌کنم در نهایت رسالت انسان همینه،

انسان : خلقتی عجیب و خاص از سوی خالق خود

انسان بگاااا رفته :))))