“رُزِ وَحشی”

زندگی هردوی ما تمام شد تو در آغوش خاک ، من در آغوش غم …

خوبیش اینه حداقل میدونم روز عروسیمم به بابام زنگ بزنم بگم بابا من نمیخوام میگه اشکالی نداره کجایی بگو بیام دنبالت بابا

روزی که دلت برام تنگ شد رو به روی آینه وایسا و ایستاده برای غرورت دست بزن !

شاخه هایم را که دیشب می‌بریدم یک به یک در کنارم تا سحر‌گاهی،تبر هم گریه کرد.

تا ابد دلتنگِ حسی می‌مانیم؛ حسی که حتی اگر بخواهیم، دیگر تکرار نمی‌شود… چون فقط همان یک‌بار بود؛ با همان آدم‌ها، در همان مکان‌ها، در همان لحظه‌ای که دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گردد. و شاید سهم ما از آن حس، فقط این باشد که گوشه‌ای از ذهنمان، در غالبِ یک خاطره، برای همیشه باقی بماند…

و دوباره و دوباره و‌ دوباره.. “رها کردن در اوج خواستن بی اهمیتی در اوج دلتنگی.”