“رُزِ وَحشی”

از بعضی اتفاقا که عبور کنی، دیگه هیچ چیز نه اون قدر سخته، نه اون قدر قشنگ.

‏حالا بیشتر از هر زماني شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظرِ معجزه.

زمان می‌گذره و نبودن چیزایی برات عادی می‌شه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی.

تنم، چون وطنم، زخم‌هایی دارد؛ جبران‌ناشدنی.

ما یک شانس برای زندگی داشتیم و شدیم زنی در خاورمیانه؛سعادتمندانه نبود ، اما جسورانه بود.

ما اغلب در ذهن رنج می‌بریم تا در واقعیت...