“رُزِ وَحشی”

برام عجیبه که آدمی خودش زمانی باعث رنج من شده در زندگی من بعد چند وقت بخواد در نقش ناجی وارد بشه تو خودت بخشی از عذاب من بودی!

من هنوز خيال میکنم که تو هر شب به من فکر میكنى؛ قطعا من خیالباف ترین فراموش شده‌ی جهانم ...

و ما هنوز اینجاییم مثل خونِ خشک‌شده بر سنگ‌فرشِ خیابان، مثل امید که هر شب کُشته شد و هر صبح زاده شد، و ما هنوز اینجاییم؛ مثل آرزوی آزادی، که هنوز اینجاست…

مامان هیچی و هیچکس غیر تو نمیخوام کاش میشد برگردی …

مامان نتونستم تا ابد خودتو کنارم نگه دارم به جاش اسمتو تا آخرین روزی که زندم رو تنم دارم

همه گفتن فرق تو با این اونه که تو دوسش داری اون قدرتو نمیدونه گفتم با خنده آخه دیوونه تا یکی نره هیشکی قدرشو نمیدونه…