“رُزِ وَحشی”

زندگی یعنی پذیرفتن پایان بعضی آدم‌ها، عادت‌ها و رویاها.

از بعضی اتفاقا که عبور کنی، دیگه هیچ چیز نه اون قدر سخته، نه اون قدر قشنگ.

‏حالا بیشتر از هر زماني شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظرِ معجزه.

زمان می‌گذره و نبودن چیزایی برات عادی می‌شه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی.

تنم، چون وطنم، زخم‌هایی دارد؛ جبران‌ناشدنی.