اُتاق‌ِآبی.

من دارم میبافم،هی چیزایی که تو فراموش میکنی رو می‌بافم،حرفامونو میبافم،خستگی‌هاتو میبافم،خنده‌هاتو میبافم،بی‌حوصلگی‌هات برای تک تک چیزایی که با ذوق منتظر این بودم که زمانش برسه و بهت بگم و رو می‌بافم،رنگ‌هایی که ناخواسته بهم بخشیدی رو میبافم،خوش‌خطیام برای دادن برگه‌هایی که باید بهت بدم رو میبافم،تک تک متنایی که بخاطرت گوشه و کنار کتابام و میزمو و دفترام نوشتم میبافم. هی میبافم،میبافم،میبافم و در آخر این لحاف خاطرات رو روی خودم میندازم تا از سنگینش خفه بشم و هر چیزی مربوط به تو توی نفس آخرم از بین بره.