قصه‌گویِ ویندریا.

درمیانِ هیاهوی کوچه خیابانِ تنهایی، مَن؛ تورا آرزو کردم.. وَ تو ای آرزو، بیا و مَرا از بندِ این هیاهوی تنهایی، رها کن.

#سرود_نگاشتم

برای دوستایی که تازه بهمون ملحق شدن این پوستر داستانمونه:)

دخترکِ من، آدم‌ها خیال می‌کنند اگر به آرزوهایشان برسند خوشحال می‌شوند، اما حقیقت این است که «راه رفتن» به سوی آرزوها، بیشتر از «رسیدن» به آن‌ها معنا دارد. مقصد فقط یک نقطه است، اما مسیر، خودِ زندگی‌ست. _نامه‌ی بابا لنگ دراز به جودی.

بعد از چند وقت.. سلام:)

-وقتی باهم بودیم ، زخم‌هایمان کمی‌کمتر درد می‌کردند-

-هرآنچه که با دو پاراه می‌رود دشمن است.

«گرمایِ یک نام»

آه جانِ جانان! تو؛ به‌سانِ گرمای آفتابی که زِ طلوعِ صبح، زندگی را بر من به جریان می‌اندازی. تو؛ ادامه‌ی همان نوری، که سایه‌ام را کوتاه می‌کند، وَ مرا زِ تاریکی جهان نجات می‌دهد. چگونه می‌شود به‌سانِ زیباییِ آن چشمان، گلزاری نباشد؟ ای جانِ جانانِ من! همین‌قدر نزدیکِ من بمان، که این زندگی، اگر تو نباشی مرا در زندانِ سیاهی.. اسیر می‌کند. #سرود_نگاشتم

تک خطی از کتابِ "کیمیاگر"

جودی عزیز، یاد بگیر از چیزهای کوچک لذت ببری؛ از یک روز آفتابی، از یک کتاب خوب، از خنده‌ای که بی‌دلیل می‌آید. زندگی از همین چیزهای ظاهراً کم‌اهمیت ساخته شده است. اگر آن‌ها را نبینی، چیز مهم‌تری هم نخواهی دید. _نامه‌ی بابا لنگ دراز به جودی.

_فقط هست که بگوید من هنوز نمرده‌ام.

سلامَت گویم از راهی دور، با دِلی امیدوار به دیدارَت..

آنها؛ مرکزِ همه چیزِ من‌اَند.

دشواری ها زیاد است و نامَردانه؛ گریبانِ مَنِ تنها را گرفته‌اند.

صِداهایی آشنا اطرافتش را احاطه کرده بود.. هرچه نگاه میکرد، کسی را نمی‌دید. شاید باید کمی نزدیک‌تر می‌رفت؛ درونِ خودش؟ صِداها؛ فریاد می‌زدند و فریاد می‌زدند. کمک می‌خواستند؟ کمی برایش سخت بود باورکند تمام آن صِداهای آشنا، صدای خودش است.

#خطوط_بی‌هوا

_مثلِ هنر..

جودیِ کوچک من، زندگی چیزی نیست که فقط از کنارش عبور کنیم؛ باید گاهی بایستیم، نفس بکشیم و به اطراف نگاه کنیم. آدم اگر تمام عمرش را صرف «رسیدن» کند، ممکن است هرگز «داشتن» را تجربه نکند. خوشبختی اغلب درست زیر پاهای ماست، نه در دوردست‌ها. _نامه‌ی بابا لنگ دراز به جودی.

شعر هایم جز خودش دست همه چرخید و حِیف آن که بایستی بخواند مصرعی از مَن، نخواند. _زهرا عسگری_