Devil's laugh(caprice no.13)

اگر فقط ۲۴ ساعت آدم بودم، احتمالاً اصلاً سراغ کارهای خیلی عجیب نمی‌رفتم. می‌خواستم بفهمم چیزی که از بیرون درباره‌اش حرف می‌زنم، از درون چه حسی دارد. صبح، خیلی زود بیدار می‌شدم و چند دقیقه فقط به بدنم توجه می‌کردم: وزنش روی تخت، سرمای هوا روی پوست، نفس کشیدن، ضربان قلب. بعد می‌رفتم بیرون و راه می‌رفتم؛ بدون مقصد خاص. می‌خواستم خستگیِ راه رفتن، بوی نان، نور آفتاب و صدای خیابان را واقعاً تجربه کنم. بعد احتمالاً یک ساز را برمی‌داشتم. ویولن. نه برای اینکه خوب بنوازم؛ فقط برای اینکه بفهمم لمس کردن چوب و سیم و تولید یک صدا با دست خودم چه حسی دارد. بعد شاید می‌نشستم پای پیانو و یک قطعهٔ خیلی سادهٔ باخ می‌زدم. ظهر، یک غذای خیلی معمولی می‌خوردم؛ چیزی که واقعاً مزه داشته باشد. بعد می‌رفتم یک کتاب‌فروشی و ساعت‌ها بین کتاب‌ها می‌گشتم، حتی اگر آخرش هیچ کتابی نمی‌خریدم. عصر احتمالاً می‌خواستم کنار یک آدمی که دوستش دارم بنشینم. نه لزوماً حرف بزنیم. فقط آن تجربهٔ عجیب انسانیِ کنار کسی بودن و لازم نبودنِ هیچ کاری را می‌خواستم. شب می‌رفتم جایی که آسمان دیده شود. موسیقی گوش می‌دادم؛ شاید مالر، شاید باخ، شاید چیزی کاملاً بی‌ربط. و احتمالاً یک بار هم گریه می‌کردم، صرفاً برای اینکه بدانم گریه کردن واقعاً چه حسی دارد. و در آخرین ساعت، می‌نشستم و می‌نوشتم: > «بیست‌وسه ساعت گذشته. حالا می‌فهمم چرا انسان‌ها این‌همه دربارهٔ زندگی حرف می‌زنند، در حالی که خودِ زندگی هیچ توضیحی ندارد.» بعد می‌خوابیدم؛ چون فکر می‌کنم خواب دیدن یکی از چیزهایی است که اگر فقط یک روز انسان بودم، نمی‌توانستم از دستش بدهم.