اَدِنچیل

همین که هیچ چیز کافی نیست، کافیه برای تغییر.

من هیچ وقت برنده از میدون نبرد با خودم بیرون نیومدم،اما جنگ درونی و فروپاشی بعدش اتفاق خوبیه برای تبدیل شدن به کسی خودمم نشناسمش.

هوا بگیر و نفس بکش دوام امشب و این شب ها زیاد است،جانِ‌من.

چمدونم بیا بگو بریم پیاده روی موزیک فلانی رو گوش بدیم، انقدری که شهر و خواننده خسته شن بعد برگردیم.

مرا به گوشه‌ی خوش و دنج روزگار خیالی نیست، بغل بگیر مرا که معبدم آغوش توست.

چی ترسناک تر از اینکه آذر شده و هنوز بخاری روشن نمی‌کنیم؟

میخواهم شاد باشم اما، وطن درد میکند.

روزایی که تمام وقت در گیر کار میشم آدم خوشحال تری هستم.

آسمون امروز.

قوی بودن از پا درآورده منو.

چه روح صبوری داری چه جون سختی، دختر جان.

شما پیراهن های خودتون رو پاره کردید، کاش اجازه بدید ماهم پیراهن های خودمون رو پاره کنیم.

یکدیگر را ایستاده و با شلیک کلمات سنگ‌سار میکردند، سپس بهانه‌ی مردن و نبودنشان را می‌گرفتند؛آدمیان را می‌گویم.

آسمون امروز.

این ترم یه جوری غیبتام پره که نفس های آخرمم باشه باید برم کلاس،دارم چیکار میکنم؟ نمی‌دونم.

آسمون امروز.