اَدِنچیل

زخم هایم نمک گیر نگاهت شده اند.

من صبور نیستم؟ منی که دوروز برای رندر گرفتن یه اتاق صبر میکنم؟؟

بغل بابا امنه نوازش مامان آرامش بخش کجا برم تراپی بهتر از این؟

حساسیت می‌ره سرماخوردگی میاد سرماخوردگی می‌ره سینوزیت میاد، با این حال باز هم سگ سرما می ارزه به گرمای تابستون.

عمومی ۷ صبح رو نمی‌فهمم.

بودن خوبه، همیشه بودن خیلی خوبه، اما بودن و توجه نکردن، بودن و ندیدن، بودن و نشنیدن خیلی دردناکه انقدر که کاش نبودی، جانِ من.

خسته و امیدوار، شکسته و ادامه دهنده، گویی هنر همین است.

آدما میگن دوستت دارن ولی نمیدونن دوست داشتن کافی نیست.

زیر نور همین مهتاب کامل، نصفه نیمه ترینم. نه از بابت پارتنر،که از بابت زندگی نکردن، یاد نگرفتن و برای همه چیز دیر جنبیدن.

مگه نه اینکه یک بار بیشتر زندگی نمی‌کنیم؟ وسط این یک بار زندگی کردنه خیلی مردیم که.

روانم چیز هایی رو تحمل می‌کنه که اگر قرار بود بارش به دوش جسمم باشه بارها زیر این سنگینی له شده و مرده بودم.

من شما هارو مث بچه های خودم میدونم، کجا میزارید میرید؟

تولدمه، امید وارم که مبارک باشه.

به او که رسید شادی تمام شد به او که رسید رسیدن تمام شد به او که رسید ذوق تمام شد به او که رسید ... گویی از تمام شده ها آغاز شده بود.