اَدِنچیل

بالاخره اولین بارونه پاییزی ما هم داره میباره، اما من امتحان دارم، زیباست.

انگاری که روشنی روز گرفته باشه و تاریکی شب زده باشه، شب‌زده‌ا‌‌م.

I am a being suspended between madness and depth; an incompatible amalgam of will and collapse. A structure woven from contradictions, forever standing in defiance of itself. Where reason disintegrates, I begin; and where certainty evaporates, I take form. Neither entirely luminous nor wholly obscure— I am a shadow that has passed through itself and inexplicably returned. I am an unending question, never a definitive answer; an unceasing endeavor to grasp a reality that relentlessly slips away. I am the residue of a man who sought to be one, yet became a thousand faces, a thousand voices, a thousand possibilities. I am the convergence of opposites: simultaneously the architect and the destroyer of my own being. And the truth? If any truth exists, it is this: I am neither what I appear to be nor what I imagine myself to be— I am the vast and unyielding fissure between what must be and what simply is.

تمام من بود و اندک تو، تمام من در تو تمام شد و اندک تو هنوز در من جوانه میزند.

دنبال آدم امنی؟ امن تر از آیینه؟

بهانه‌ی بغض هر شبی.

شما شب جمعه می‌رید پلن و برنامه، من میرم از این عروس کشونی به اون عروس کشونی تا پاسی از شب.

هر ۱۰۰۰تومان که به دلار اضافه میشه هزاران آرزوی جوان ایرانی دفن میشه.

مگه خودت چشه که منتظری بقیه نجاتت بدن؟

یادت باشه امروز زندگی کنی.

زیر بار تحویل کار گسسته ام اما،راضی‌ام.

یه امروز میخواستم با وایب مثبت شروع کنم،از آسمون سنگ می‌باره از زمین بلا.

مست و مدهوش به رخساره خود میخندم خانه بر دوش به ویرانه خود میخندم نسترن پوش به کاشانه خود میخندم خوش خرامان می‌روی و زنده در گور به اقبال خودم میخندم #شعر

خودتو گول نزن عزیز من، گناه داری.

من از تلاش خسته نشدم، از اینکه هی تلاش میکنم و هی نمیشه خسته شدم. راه و بلدم، از مسیر لذت می‌برم، به همراه هام توجه میکنم، همه چیز سر جاشه پس چرا نمیشه؟کجا لنگ میزنم که نمی‌بینم، کجا خودمو جا گذاشتم که به مقصد نمیرسم؟