اَدِنچیل

دایی مجید داره پیوسته VPN ارائه می‌ده.

ممد پرسید«امشب می‌زنه؟!» گفتم نمی‌دونم ناو آبراهان لینکن کجاست؛ برسه می‌زنه. گفت رئال رو می‌گم. سامی پرسید«وصلی؟!» گفتم کسخلی؟! من وصل باشم؟! کجای من شبیه وصل‌هاست؟! گفت وی‌پی‌ان رو می‌گم. از دوستم پرسیدم«خوبی؟!» گفت آره زنده‌ام. معانی کلمات تغییر کرده‌ن.

دیگه این بارونا شهر و نمیشورن عزیز.

اینترنت تقریبا وصل شده و من با دلهره اکانت هام رو باز میکنم، جای خیلی ها خالی شده.

قرار بود غم هایمان کم و تعدادمان زیاد شود اما روزگار باز هم برعکس نوشته بود.

مواظب خودتون باشید، همه باهم باید کِل بزنیم.

معترضین و علت اعتراضشون... حالا شما پای منبر بهانه جور کن...

بکگراندم.

برای حذف شرمندگی از سفر هامون.

به بعضی ها اگه بگی یک دقیقه آدم باش شروع میکنن از 60 برعکس شمردن.

ماه روز یه جور دیگه قشنگه.

آسمونِ امروز.

غم یقه‌مو گرفته، پِی شادی ندوام.

تنهایی من و افکارم همیشه کشته داده است، بیچاره قلبم هر بار در سوگ‌ احساسی عزادار میشود.

سر این مصاحبه فهمیدم چقدر هنوز از اون سالها بغض دارم.

عادت کردیم به عادت کردن.